الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۸۴

حميد بن زياد عن الحسن بن محمد بن سماعه عن غير واحد عن ابان بن عثمان عن حفص الكناسي عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۹۷ از امام صادق (ع) فرمود: بنده‏ای نیست که گرفتاری بیند و بگوید: «سپاس خدائی را سزا است که از من برگرفت آنچه را که تو را بدان گرفتار کرد و مرا بر تو به عافیت برتری داد، بار خدایا، به من عافیت بخش از آنچه او را بدان گرفتار کردی» جز آنکه بدان بلا گرفتار نشود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۵۴ امام صادق علیه السّلام فرمود: هر بنده‏ئی که گرفتار و دردمندی را ببیند و بگوید: «حمد خدائی را که آنچه ترا بدان مبتلی ساخت از من بگردانید و بسبب عافیت مرا بر تو برتری داد، بار خدایا مرا از آنچه گرفتارش ساختی برکنار دار» خدا او را بآن بلا گرفتار نسازد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۶۵ حمید بن زیاد، از حسن بن محمد بن سماعه، از چندین نفر، از ابان بن عثمان، از حفص کناسی، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «هیچ بنده‏ای نیست که مبتلایی را ببیند، پس بگوید که: الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذی عَدَلَ عَنی مَا ابْتَلاکَ بِهِ وَفَضَّلَنی عَلَیْکَ بِالْعافِیَةِ اللَّهُمَّ عافِنی مِمَّا ابْتَلَیَتَهُ بِهِ، مگر اینکه هرگز به آن بلاء مبتلی نشود». و ترجمه دعا این است که: «حمد از برای خدایی که گردانیده از من، آن‏چه را که تو را به آن مبتلی ساخته و آزموده، و مرا بر تو زیادتی داده به عافیت و سلامتی. بار خدایا! همیشه مرا عافیت بخش، از آن‏چه او را به آن مبتلی گردانیده‏ای».