الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۳۰۷

علي بن ابراهيم عن ابيه عن حماد بن عيسي عن الحسين بن المختار عن العلا بن كامل قال قال ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۰۹ به علاء بن کامل فرمود: وقتی با مردم در آمیزی، اگر توانی با احدی معاشرت نکنی جز آنکه بالا دست او باشی همان کار را بکن (یعنی در احسان بر او جلو باشی) زیرا بسا که بنده را در عبادت تقصیری باشد و خدا به وسیله خوش خلقی و خوش رفتاری او را به پایه روزه‏دار و شب زنده‏ دار برساند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۵۹ امام صادق علیه السّلام فرمود: هر گاه با مردم آمیزش کنی، اگر توانی که دستت بالاتر از آنکه با او آمیزش کرده‏ئی باشد بکن (یعنی در عطا و احسان و سایر آداب معاشرت از او جلو باش) زیرا گاهی بنده در عبادت کوتاهی و تقصیر میکند، ولی حسن خلق دارد و خدا بسبب حسن خلقش او را بدرجه روزه داری که بعبادت بپا خیزد میرساند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۷۵ علی بن ابراهیم، از پدرش، از حمّاد بن عیسی، از حسین بن مختار، از علا بن کامل روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «چون با مردم به هم‏آمیزی، پس اگر بتوانی که آمیزش نکنی با یکی از مردمان، مگر آنکه دست بلندتر تو که دست بخشنده است، بر او باشد، چنان کن؛ زیرا که در بنده‏ی خدا بعضی از تقصیر و کوتاهی در امر عبادت می‏باشد و او را خلق خوشی می‏باشد که خدا او را به آن خلقی که دارد، به درجه روزه‏داری که به عبادت ایستاده باشد، می‏رساند».