الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۳۷

و بهذا الاسناد قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۷ گوید: از او پرسیدم از تفسیر قول خدا عز و جل (۸۹ سوره شعراء): «جز کسی که نزد خدا آید با دلی سالم». فرمود: دل سالم آن دلی است که نزد خدا آید و جز او در آن نباشد، فرمود: هر دلی شرک و شک دارد ساقط است، و همانا زهد در دنیا را خواستند برای آنکه دلشان فارغ باشد برای آخرت. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۶ و باز سفیان گوید: از آن حضرت پرسیدم قول خدای عز و جل را: «جز کسی که با دل سالم نزد خدا آید، ۸۹ سوره ۲۶» فرمود: دل سالم کسی دارد که پروردگارش را ملاقات کند، در حالی که جز خدا احدی در دلش نباشد، و هر دلی که در آن شرکی یا شکی باشد، ساقط است و (انبیاء و اولیاء خدا) زهد دنیا را اختیار کردند تا دلشان برای آخرت فارغ باشد محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۵ و به همین اسناد روایت است که گفت: سؤال کردم از قول خدای عز و جل: «إِلَّا مَنْ أَتَی اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ» «۲»؛ یعنی: «روزی که مال و پسران سود ندهند، مگر کسی را که بیاید خدا را با دلی سالم؛ یعنی درست و رهیده». و حضرت فرمود: «دل سلیم آن است که پروردگار خویش را ملاقات می‏کند، و در آن دوستی کسی غیر از خدا نیست. و هر دلی که در آن شرک یا شکی باشد، فرومایه و افتاده است. و جز این نیست که مراد خدا این است که بیاید در نزد خدا با زهد و بی‏رغبتی در دنیا، که در دنیا از حبّ آن سالم باشد، تا دل‏های ایشان از برای آخرت و تحصیل آن فارغ باشد». __________________________________________________ (۲). شعرا، ۸۹.