→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۳۷۳

حدیث حضرت محمد (ص) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر‏‏ بَابُ الصَّمْتِ وَ حِفْظِ اللِّسَان‏

کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از حضرت محمد صلی الله علیه و آله

سند
عنه عن الهيثم بن ابي مسروق عن هشام بن سالم عن ابي عبد الله ع قال :

قَالَ‏ رَسُولُ اَللَّهِ ص‏ لِرَجُلٍ أَتَاهُ أَ لاَ أَدُلُّكَ عَلَى أَمْرٍ يُدْخِلُكَ اَللَّهُ بِهِ‏ اَلْجَنَّةَ قَالَ بَلَى يَا رَسُولَ اَللَّهِ‏ قَالَ أَنِلْ مِمَّا أَنَالَكَ اَللَّهُ‏ قَالَ فَإِنْ كُنْتُ أَحْوَجَ مِمَّنْ أُنِيلُهُ قَالَ فَانْصُرِ اَلْمَظْلُومَ قَالَ وَ إِنْ كُنْتُ أَضْعَفَ مِمَّنْ أَنْصُرُهُ قَالَ فَاصْنَعْ لِلْأَخْرَقِ‏ يَعْنِي أَشِرْ عَلَيْهِ قَالَ فَإِنْ كُنْتُ أَخْرَقَ مِمَّنْ أَصْنَعُ لَهُ قَالَ فَأَصْمِتْ لِسَانَكَ إِلاَّ مِنْ خَيْرٍ أَ مَا يَسُرُّكَ أَنْ تَكُونَ فِيكَ خَصْلَةٌ مِنْ هَذِهِ اَلْخِصَالِ تَجُرُّكَ إِلَى‏ اَلْجَنَّةِ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۴۵ رسول خدا (ص) به مردی که نزدش آمده بود فرمود: تو را به چیزی رهنمائی نکنم که به بهشت برد خدا برای آن؟ فرمود: چرا یا رسول اللَّه، فرمود: از آنچه خدا به تو داده بده، گفت: اگر خود نیازمندتر باشم از آنکه می‏خواهم به او بدهم، فرمود: ستم دیده‏ای را یاری کن، گفت: اگر ناتوان‏تر از آن ستمدیده باشم؟ فرمود: کاری برای بدبخت بی‏خرد کن یعنی او را رهنمائی کن، گفت: اگر خود بدبخت و بی‏خردم بیش از آنکه بخواهم برای او کار کنم؟ فرمود: زبانت را جز از خوبی گفتن نگهدار، آیا شاد نیستی که یکی از این خصلتها در تو باشد و تو را به بهشت کشد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۷۵ رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله بمردی که خدمتش آمد، فرمود: نمیخواهی ترا بامری راهنمائی کنم که خدا بسبب آن بهشتت برد؟ عرضکرد: چرا یا رسول اللَّه! فرمود از آنچه خدا بتو داده بده، عرضکرد: اگر خودم از آنکه باو دهم نیازمندتر باشم چه کنم؟ فرمود: مظلوم را یاری کن، عرضکردم: اگر خودم از آنکه یاریش کنم ناتوانتر باشم چه کنم؟ فرمود: کاری برای نادان کن- یعنی نادان را راهنمائی کن، عرضکردم: اگر خودم نادانتر از او بودم چه کنم؟ فرمود: زبانت را جز از خیر خاموش دار. آیا شادمان نیستی که یکی از این خصال داشته باشی که ترا ببهشت برد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۰۱ از او، از هیثم بن ابی‏مسروق، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت است که فرمود: «رسول خدا صلی الله علیه و آله به مردی که به خدمت آن حضرت آمده بود فرمود که: آیا نمی‏خواهی تو را دلالت کنم بر امری که خدا تو را به سبب آن داخل بهشت گرداند؟ عرض کرد: بلی، یا رسول اللَّه! می‏خواهم. فرمود: عطا کن از آن‏چه خدا به تو عطا فرموده. عرض کرد: پس اگر پریشان‏تر باشم از کسی که خواسته باشم که به او عطا کنم؟ فرمود: پس ستم‏رسیده را یاری کن. عرض کرد که: اگر ضعیف‏تر باشم از کسی که خواهم او را یاری کنم؟ فرمود که: از برای احمق نادان صنعتی به عمل آور- یعنی بر او اشاره نما و او را دلالت کن‏ بر آن‏چه نمی‏داند-. عرض کرد که: اگر نادان‏تر باشم از آنکه خواهم او را اعانت کنم و تعلیم دهم. فرمود: پس زبان خویش را خاموش کن، مگر از خوبی. آیا تو را شاد نمی‏گرداند، آن یک خصلت از این خصلت‏ها در تو باشد و تو را بکشد به سوی بهشت؟».

راویان