الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۳۸۴

علي بن ابراهيم عن ابيه عن النوفلي عن السكوني عن ابي عبد الله ع قال قال رسول الله ص :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۵۱ فرمود: زبان، عذابی شود که هیچ کدام از اعضای بدن نشوند و بگوید: پروردگارا مرا عذابی کردی که چیزی را چنان عذاب نکردی، در پاسخ او گفته شود: از تو یک سخن در آمد در مشارق و مغارب زمین رسید و به وسیله آن خونهای محترم ریخته شد و مال محترم چپاول شد و عصمت محترم به باد رفت، به عزت و جلالم سوگند هر آینه به عذابی گرفتارت کنم که هیچ عضوی را چنان عذاب نکنم. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۷۷ رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله فرمود: خدا زبان را عذابی کند که هیچ یک از اعضاء را آن عذاب نکرده باشد، زبان گوید: پروردگارا مرا عذابی نمودی که چیز دیگر را چنان عذابی ننمودی؟ باو گفته‏ شود تو یک جمله گفتی که بمشارق و مغارب زمین رسید و بوسیله آن خون محترم ریخته شد و مال محترم غارت شد و فرج محترم دریده شد، بعزت و جلالم سوگندت را عذابی کنم که هیچ یک از اعضاء دیگر را آن گونه عذاب نکرده باشم. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۰۷ علی بن ابراهیم، از پدرش، از نوفلی، از سکونی، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود که: خدا زبان را به عذابی معذّب گرداند که هیچ عضوی از اعضا را به آن عذاب، معذّب نکند؛ پس زبان عرض می‏کند که:ای پروردگار من! مرا به عذابی معذّب ساختی که هیچ عضوی را به آن عذاب، معذّب نساختی؛ پس به زبان گفته می‏شود که: از تو سخنی بیرون آمد و به همه شرق و غرب زمین رسید، و به سبب آن سخن، خونی که ریختنش حرام بود و احترامی داشت، ریخته شد، و به واسطه آن، مال صاحب حرمت به غارت رفت، و فرج حرام پرده حرمتش به جهت آن درید. سوگند یاد می‏کنم به عزّت خویش، که هر آینه تو را به عذابی معذّب سازم که هیچ‏یک از اعضای صاحب تو را به آن عذاب، معذّب نسازم».