الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۳۹۵

علي بن ابراهيم عن بعض اصحابه ذكره عن محمد بن سنان عن حذيفه بن منصور قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۰ از حذیفة بن منصور، گوید: شنیدم امام صادق (ع) می‏فرمود: به راستی جمعی از مردم قرشی نژاد با مردمان کم سازگاری کردند و از قریش رانده و سوگند به خدا که در خانوادگی آنها باکی نبود و به راستی جمعی از آنها که از نژاد قریش نبودند با مردم خوب سازگاری کردند و به خاندان بلند پیوستند، گوید: سپس فرمود: هر که دست از مردم بدارد، یک دست از آنها باز گرفته و دست‏های بسیاری را طرفدار و مدافع خود ساخته. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۸۰ امام صادق علیه السّلام میفرمود: گروهی از قریش با مردم کم سازگاری کردند و از قریش رانده شدند، در صورتی که بخدا سوگند که از نظر خانوادگی عیبی نداشتند. و گروهی از غیر قریش با مردم خوشرفتاری نمودند و بخاندان عالی و بلند پیوستند. سپس فرمود: هر که دستش را از مردم دریغ دارد، او از آنها یک دست دریغ داشته، ولی مردم از او دستها دریغ دارند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۱۱ علی بن ابراهیم، از بعضی از اصحاب خویش که او را ذکر کرده، از محمد بن سنان، از حذیفة بن منصور روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «به درستی که گروهی از مردمان مدارایی ایشان با مردم کم بود، و به این سبب از قریش انداخته شدند. و به خدا سوگند که حسب‏های ایشان هیچ ناخوشی نداشت و چنان نبود که حرام‏زاده باشند. و به درستی که گروهی از غیر قریش مدارایی ایشان نیکو بود، و به این سبب به خانه بلندپایه ملحق شدند و از اهل بیت محسوب گردیدند». راوی می‏گوید: بعد از آن حضرت فرمود که: «هر که دست خود را از مردم باز دارد و به ایشان اذیّت نرساند، جز این نیست که یک دست از ایشان باز می‏دارد، و ایشان دست‏های بسیار را از او باز دارند».