الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۴۰۷

علي بن ابراهيم عن ابيه عن النوفلي عن السكوني عن ابي عبد الله ع قال قال رسول الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۳۶۱ رسول خدا (ص) فرمود: به راستی خدا نرمش را دوست دارد و بدان کمک دهد، و چون بر این پاکشهای لاغر و نزار سوار شوید آنها را به منزلگاه مقرر خود فرود آورید (استراحت دهید) اگر سرزمین خشک و بی‏گیاه باشد زود خود را نجات دهید و بگذرید و اگر فراوانی و خوشی باشد در آن منزلشان دهید (مقصود این است که نرمش را با حیوانات هم خوب است که مراعات کرد و منظور از این که لاغرند، بیان وضع نوعی مراکب بودند و منظور این است که با این پاکشهای نزار دو منزل یکی راه طی نکنید بلکه به موقع آنها را استراحت بدهید). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۸۳ رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله فرمود: خدا نرمی را دوست دارد و بآن کمک میکند (چنانچه در حدیث ۱۸۴۱ ذکر شد) پس چون مرکوبهای لاغر را سوار شدید، آنها را بمنزلگاه مقرر خود فرود آورید (تا علوفه خورند و استراحت کنند) و اگر زمین خشک و بی‏گیاه باشد، با شتاب بگذرید و اگر پر گیاه باشد، آنها را فرود آرید (پس نرمی و ملاطفت حتی نسبت بحیوانات هم خوب و پسندیده است). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۱۵ علی بن ابراهیم، از پدرش، از نوفلی، از سکونی، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: به درستی که خدا رفق را دوست می‏دارد و بر آن یاری می‏دهد؛ پس چون بر حیوان‏های لاغر سوار شوید، آنها را در منزل‏های خودشان فرود آورید؛ پس اگر زمین خشک و بی‏گیاه باشد، از آن دور شوید و منزل مکنید، و اگر زمین پر گیاه باشد، آنها را در منزل‏های ایشان فرود آورید».