حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الْإِنْصَافِ وَ الْعَدْل
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن محمد بن سنان عن خالد بن نافع بياع السابري عن يوسف البزاز قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :
مَا تَدَارَأَ اِثْنَانِ فِي أَمْرٍ قَطُّ فَأَعْطَى أَحَدُهُمَا اَلنَّصَفَ صَاحِبَهُ فَلَمْ يَقْبَلْ مِنْهُ إِلاَّ أُدِيلَ مِنْهُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۴۳۹
میفرمود (ع): دو تن هرگز باهم در امری ستیزه نجویند و یکی از آنها حق را به رفیق خود دهد جز آنکه او را مغلوب سازد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۱۸
امام صادق علیه السّلام میفرمود: دو تن هرگز در امری ستیزه نکنند، که یکی بدیگری انصاف دهد و او نپذیرد، جز آنکه او را مغلوب سازد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۷۹
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از خالد بن نافع، جامه سابریفروش، از یوسف بزّاز روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که میفرمود: «هرگز دو کس در امری با یکدیگر خلاف نکردند که یکی از ایشان صاحب خود را انصاف دهد و او قبول نکند، مگر آنکه خدا او را یاری دهد، و بر صاحبش غالب گرداند».