حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الِاسْتِغْنَاءِ عَنِ النَّاس
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن علي بن الحكم عن الحسين بن ابي العلا عن عبد الاعلي بن اعين قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :
طَلَبُ اَلْحَوَائِجِ إِلَى اَلنَّاسِ اِسْتِلاَبٌ لِلْعِزِّ وَ مَذْهَبَةٌ لِلْحَيَاءِ وَ اَلْيَأْسُ مِمَّا فِي أَيْدِي اَلنَّاسِ عِزٌّ لِلْمُؤْمِنِ فِي دِينِهِ وَ اَلطَّمَعُ هُوَ اَلْفَقْرُ اَلْحَاضِرُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۴۴۱
امام صادق (ع) میفرمود: حاجت خواستن از مردم بر باد دادن عزت و بردن حیاء است و نومیدی از آنچه در دست مردم است عزت مؤمن است از نظر دینش و طمع همان فقر حاضر است.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۱۹
امام صادق علیه السّلام میفرمود: حاجت خواستن از مردم موجب سلب عزت و رفتن حیا گردد، و نومیدی از آنچه دست مردمست، موجب عزت مؤمن است در دینش، و طمع فقریست حاضر و آماده.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۳۸۱
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از علی بن حکم، از حسین بن ابیالعلا، از عبدالاعلی بن اعین روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که میفرمود:
«طلب کردن حاجتها از مردمان و پناه بردن به ایشان، باعث ربودن عزّت و آلتِ بردن حیا است. و نومیدی از آنچه در دست مردم است، موجب عزّت است از برای مؤمن در دینش، و طمع، درویشی است حاضر و موجود».