الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۶۳۲

محمد بن يحيي عن محمد بن الحسين عن محمد بن اسماعيل بن بزيع عن صالح بن عقبه عن عبد الله بن محمد الجعفي عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۵۹ امام صادق (ع) فرمود که: مؤمن بیرون می‏رود به سوی برادرش تا او را دیدن کند و خدا عز و جل به او فرشته‏ای بر گمارد و آن فرشته یک پر را بر زمین گسترد و پری بر آسمان فراز دارد تا او را سایه کند و چون به خانه‏اش درآید خدای جبّار تبارک و تعالی ندا کند: ای بنده‏ای که حق مرا بزرگ شمردی و پیروی از روش پیغمبرم کردی بر من سزاست که تو را بزرگوار شمارم، بخواه از من تا به تو بدهم، مرا بخوان تا تو را اجابت کنم، دم بند تا من به تو آغاز بخشش کنم و چون برگردد، فرشته‏ای که او را سایه می‏کرد با پرش به دنبالش آید تا به خانه خود در آید سپس خدا تبارک و تعالی او را فریاد کند: أیا بنده‏ای که حقم را عظیم شمردی، بر من سزا است که تو را گرامی دارم، من بهشتم را بر تو واجب کردم و تو را شفیع بنده‏های خود ساختم. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۵۷ و فرمود: همانا مؤمن برای زیارت برادرش خارج می‏شود، خدای عز و جل فرشته‏ای بر او گمارد که یک بال در زمین و یک بال در آسمان نهد تا او را سایه اندازد. و چون بمنزلش در آید خدای جبار تبارک و تعالی ندا کند که: ای بنده‏ای که حقم را بزرگ داشتی و از آثار پیغمبرم پیروی کردی، بزرگداشت تو حقی است بر من، از من بخواه تا بتو دهم، دعا کن تا اجابت کنم، خاموش باش تا من بسود تو آغاز کنم، و چون برگردد همان فرشته بدرقه‏اش کند و با پرش بر او سایه اندازد تا بمنزلش وارد شود، سپس خدای تبارک و تعالی فریادش زند که: ای بنده‏ای که حقم را بزرگ شمردی، گرامی داشتن تو حقی است بر من. بهشتم را برایت واجب ساختم و ترا در باره بندگانم شفیع ساختم. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۵۱ محمد بن یحیی، از محمد بن حسین، از محمد بن اسماعیل بن بزیع، از صالح بن عقبه، از عبداللَّه بن محمد جعفی، از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «به درستی که مؤمن بیرون می‏رود به سوی برادر خویش که او را زیارت کند؛ پس خدای عز و جل فرشته‏ای را بر او می‏گمارد که یک بال را در زمین می‏گذارد، و یک بال را در سمت آسمان بر او سایه می‏کند؛ پس چون در منزل برادرش داخل شود، خداوند جبّار- تبارک و تعالی- ندا فرماید که: ای بنده‏ای که حقّ مرا بزرگ شمردی، و آثار پیغمبر مرا پیروی کردی، بر من لازم است که تو را بزرگ گردانم، از من سؤال کن تا تو را عطا کنم، و مرا بخوان تا تو را اجابت کنم، و ساکت شو تا به تو ابتدا کنم. و چون برگردد همان فرشته او را مشایعت کند، به بال خویش بر او سایه اندازد، تا او را به منزل خود داخل کند. بعد از آن، خدای- تبارک و تعالی- او را ندا فرماید که: ای بنده‏ای که حقّ مرا بزرگ شمردی، بر من لازم است که تو را اکرام کنم و نوازش نمایم، بهشت خود را از برای تو واجب گردانیدم، تو را در بندگان خود شفیع ساختم».