الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۶۷۱

و بهذا الاسناد عن محمد بن سليمان عن محمد بن محفوظ عن ابي المغرا قال سمعت ابا الحسن ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۵۷ از ابی المغرا، گوید: شنیدم أبو الحسن (ع) می‏فرمود: چیزی برای شیطان و لشکرهای او کشنده‏تر از این نیست که برادران دینی هم دیگر را دیدن کنند در راه رضای خدا، فرمود: راستی دو نفر مؤمن به هم برخورند و ذکر خدا کنند و فضل ما خانواده را با هم مذاکره کنند و در چهره ابلیس تیکه گوشتی نماند جز آنکه بشکافد و روحش از سختی دردی که کشد فریادرس خواهد و فرشته‏های آسمان و خازنان بهشت آن را دریابند و به او لعنت کنند تا آنکه هیچ فرشته مقربی نماند جز آنکه او را لعنت کند و چخ شده و درمانده و رانده گردد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۷۰ ابی المفرا گوید: شنیدم حضرت ابو الحسن علیه السلام می‏فرمود: برای شیطان و سپاهیانش چیزی کننده‏تر از دید و بازدید برادران، یک دیگر برای خدا نیست. فرمود: براستی که دو مؤمن یک دیگر را ملاقات مینمایند و گفتگوی خدا میکنند سپس گفتگوی برتری ما اهل بیت را مینمایند پس باقی نمیماند بر صورت ابلیس گوشتی مگر اینکه فرو ریخته می‏شود تا آنکه روحش استغاثه میکند از شدت آنچه از درد میابد، پس ملائکه آسمان و دربانان بهشت آن را می‏فهمند و وی را لعنت میکنند تا آنکه باقی نمیماند فرشته‏ مقربی مگر آنکه او را لعنت میکند، پس می‏افتد رانده شده و رنج دیده و دور گشته. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۷۵ و به همین اسناد، از محمد بن سلیمان، از محمد بن محفوظ، از ابوالمغرا روایت است که گفت: شنیدم از امام موسی‏کاظم علیه السلام که می‏فرمود: «چیزی بیشتر از زیارت برادران دینی در راه خدا که به زیارت یکدیگر می‏روند، شیطان و لشکریان او را مغلوب و منکوب نمی‏گرداند». و فرمود که: «دو مؤمن به هم می‏رسند و خدا را یاد می‏نمایند و فضل ما اهل بیت را ذکر می‏کنند؛ پس به قدر پاره‏ای گوشت خاییده [/ جویده‏]، گوشت بر روی شیطان باقی نمی‏ماند، مگر آنکه می‏ریزد و لاغر می‏شود، تا به مرتبه‏ای که روح آن لعین به جهت سختی آن‏چه از درد می‏یابد، استغاثه و فریاد می‏کند که شاید کسی به فریادش برسد. بعد از آن فرشتگان آسمان و خازنان بهشت‏ها، آواز آن ملعون را می‏شنوند و او را لعنت می‏کنند، تا آنکه هیچ فرشته مقرّبی باقی نمی‏ماند، مگر آنکه او را لعنت می‏کند؛ پس آن ملعون می‏افتد در حالتی که دور است از آن‏چه مطلوب او است، و مانده و رانده شده».