الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۷۰۰

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن احمد بن محمد بن عبد الله عن علي بن جعفر قال سمعت ابا الحسن ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۸۳ از علی بن جعفر، گوید: شنیدم أبو الحسن (ع) می‏فرمود: هر که را به برادر مؤمنش برای اظهار حاجتی آید همانا که آن حاجت رحمتی است از طرف خدا تبارک و تعالی که به سوی او روانه کرده و اگر آن را بپذیرد به ولایت ما پیوسته شده و اگر او را حاجت روا نکرده برگرداند و به برآوردن آن توانا است، خدا بر او مار آتشینی چیره کند که او را در گورش تا روز رستاخیز بگزد، آمرزیده باشد یا معذّب و اگر حاجتخواه او را معذور دارد بدحالتر باشد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۸۱ حضرت ابو الحسن علیه السّلام فرمود: هر که برادر مؤمنش برای حاجتی نزد او آید، رحمتی باشد که خدای تبارک و تعالی بسوی او کشانیده، پس اگر آن را بپذیرد، بولایت ما پیوستش داده و ولایت ما بولایت خدا پیوسته است، و اگر با وجود آنکه توانائی بر قضاء حاجت او دارد، او را رد کند، خدا در قبرش ماری از آتش باو مسلط کند که تا روز قیامت او را بگزد، چه آنکه آمرزیده باشد یا معذب (گناه دیگری داشته یا نداشته باشد) و اگر حاجت خواه او را معذور دارد، وضعش بدتر است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۹۵ حسین بن محمد، از معلیّ بن محمد، از احمد بن محمد بن عبداللَّه، از علی بن جعفر روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام موسی‏کاظم علیه السلام که می‏فرمود: «هر که برادر مؤمنش به نزد او آید در پی حاجتی، جز این نیست که آن حاجت رحمتی است از جانب خدای- تبارک و تعالی- که آن را به جانب او رانده؛ پس اگر آن را قبول کند، البتّه آن را به دوستی ما پیوند نموده و آن به دوستی خدا پیوند شده. و اگر او را ردّ کند از حاجتی که دارد با آنکه بر روا کردن آن قدرت داشته باشد، خدا ماری را از آتش بر او مسلّط گرداند که او را بگزد در قبرش تا روز قیامت؛ خواه آمرزیده شود، و خواه معذّب باشد؛ پس اگر طالب حاجت او را معذور دارد و عذر او را بپذیرد، حالش بدتر خواهد بود».