حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ السَّعْيِ فِي حَاجَةِ الْمُؤْمِن
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
علي بن ابراهيم عن ابيه عن حماد عن ابراهيم بن عمر اليماني عن ابي عبد الله ع قال :
مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَمْشِي لِأَخِيهِ اَلْمُؤْمِنِ فِي حَاجَةٍ إِلاَّ كَتَبَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ حَطَّ عَنْهُ بِهَا سَيِّئَةً وَ رَفَعَ لَهُ بِهَا دَرَجَةً وَ زِيدَ بَعْدَ ذَلِكَ عَشْرُ حَسَنَاتٍ وَ شُفِّعَ فِي عَشْرِ حَاجَاتٍ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۸۷
امام صادق (ع) فرمود: هیچ مؤمنی نیست که برای برادر مؤمنش در انجام حاجتی دوندگی کند جز اینکه خدا عز و جل به هر گامی برایش حسنهای بنویسد و سیئهای فرو ریزد و درجهای بالا برد و پس از آن ده حسنه برایش افزوده شود و در ده حاجت وساطتش پذیرفته گردد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۸۳
امام صادق علیه السّلام فرمود: مؤمنی نیست که در راه حاجت برادر مؤمنش گام بردارد، جز آنکه خدای عز و جل برایش در هر قدمی حسنهئی نویسد و گناهی فرو ریزد و درجهئی بالا برد و سپس ده حسنه بیفزاید و در ده حاجت او را شفیع گرداند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۹۷
علی بن ابراهیم، از پدرش از حمّاد، از ابراهیم بن عمر یمانی، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «هیچ مؤمنی از برای برادر مسلمان مؤمن خویش در حاجتی نرود، مگر آنکه خدای عز و جل به هر گامی از برایش حسنهای بنویسد، و به واسطه آن گناهی از او فرو ریزد، و به آن درجهای از برایش بلند گرداند، و بعد از آن او را ده حسنه بیفزاید و در ده حاجت شفیع گرداند».