الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۷۱۰

عنه عن احمد بن محمد عن بعض اصحابنا عن صفوان الجمال قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۸۹ از صفوان جمال، گوید: من با امام صادق (ع) نشسته بودم، به ناگاه مردی از اهل مکه به او وارد شد به نام میمون و به آن حضرت از نداشتن کرایه بدهکاری خود شکوه کرد، آن حضرت به من فرمود: برخیز، به برادر خود کمک کن، من با او برخاستم و خدا کرایه بدهی او را فراهم کرد و من به مجلس خود برگشتم. امام صادق (ع) فرمود: با حاجت برادرت چه کردی؟ گفتم: خدا آن را بر آورد، پدر و مادرم قربانت، پس فرمود: هلا به راستی که کمکت به برادر مسلمانت دوست‏تر است نزد من از اینکه یک هفته به خانه کعبه طواف آغاز کنی. سپس فرمود: مردی نزد حسن بن علی (ع) آمد و عرض کرد: پدر و مادرم قربانت، مرا به برآوردن حاجتی کمک کن، آن حضرت نعلین به پا کرد و با او برخاست و بر حسین (ع) گذر کرد که ایستاده بود و نماز می‏خواند، به آن مرد فرمود: کجا بودی که ابی عبد اللَّه الحسین (ع) را برای حاجت خود به یاری‏طلبی؟ گفت: همین کار را کردم- پدر و مادرم به قربانت- در پاسخ فرمود که: معتکف است، به آن مرد فرمود: هلا راستش این است که اگر به تو کمک کرده بود برای او بهتر بود از اعتکاف یک ماه. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۸۴ صفوان جمال گوید: خدمت امام صادق علیه السّلام نشسته بودم که مردی از اهل مکه بنام میمون در آمد و از نداشتن کرایه شکایت کرد، حضرت بمن فرمود: برخیز و برادرت را یاری کن، من برخاستم و همراه او شدم تا خدا کرایه او را فراهم ساخت، سپس بمکان خود برگشتم. امام صادق علیه السّلام فرمود: برای حاجت برادرت چه کردی؟ عرضکردم: پدر و مادر بقربانت، خدا آن را روا کرد، حضرت ابتداء فرمود: همانا اگر برادر مسلمانت را یاری کنی، نزد من از طواف یک هفته هفت شوط بهتر است، سپس فرمود. مردی نزد حسن بن علی علیهما السّلام آمد و عرضکرد: پدر و مادرم بقربانت، مرا بقضاء حاجتی یاری کن، حضرت نعلین پوشید و همراه او شد، در بیان راه حسین صلوات اللَّه علیه را دید که بنماز ایستاده است، امام حسن علیه السّلام بآن مرد فرمود: چرا از ابی عبد اللَّه (حسین بن علی علیه السّلام) برای قضاء حاجتت کمک نخواستی؟ عرضکرد: پدر و مادرم بقربانت این کار را کردم، اعتکافش را یادآور شد، امام حسن علیه السّلام فرمود: همانا اگر او ترا یاری میکرد از اعتکاف یک ماهش بهتر بود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۴۹۹ از او، از احمد بن محمد، از بعضی از اصحاب ما، از صفوان جمّال روایت است که گفت: با امام جعفر صادق علیه السلام نشسته بودم که ناگاه مردی از اهل مکّه که او را میمون می‏گفتند بر آن حضرت داخل شد، و به سوی آن حضرت شکایت نمود که کرایه دادن خویش بر او دشوار شده، کسی را نمی‏یابد که خویش را کرایه دهد؛ پس حضرت به من فرمود که: «برخیز و برادر خود را یاری کن». پس من برخاستم و با آن مرد همراه شدم و رفتم و خدا کرایه دادن او را میسّر و آسان گردانید. بعد از آن به جای خود برگشتم. حضرت صادق علیه السلام فرمود که: «در باب حاجت برادرت چه کردی؟» عرض کردم که: پدر و مادرم فدای تو باد! خدا آن را روا کرد. فرمود که: «بدان و آگاه باش! که یاری کردن تو برادر مسلمان خود را، دوست‏تر است در نزد من از هفت شوط طواف خانه کعبه، در حالتی که ابتداکننده باشی». بعد از آن فرمود که: «مردی به خدمت حضرت حسن بن علی علیهما السلام آمد و عرض کرد که: پدر و مادرم فدای تو باد! مرا بر قضای حاجتی اعانت کن. حضرت نعلین خویش را پوشید و برخاست و با آن مرد همراه شد؛ پس در عرض راه به حضرت امام حسین علیه السلام گذشت و آن حضرت ایستاده بود و نماز می‏کرد. حضرت امام حسن علیه السلام فرمود: چرا به نزد حضرت ابی‏عبداللَّه الحسین علیه السلام نرفتی که بر حاجت خویش از او استعانت و یاری جویی؟ عرض کرد: پدر و مادرم فدای تو باد! چنین کردم و به خدمتش رفتم و ذکر فرمود که معتکف است. حضرت به آن مرد فرمود: بدان که اگر آن حضرت تو را اعانت می‏کرد، از برایش بهتر بود از آنکه یک ماه معتکف باشد». «۱» __________________________________________________ (۱). و ظاهر این است که ترک اعانت از حضرت امام حسین- صلوات اللَّه علیه-، مبنی بر مصلحت بیان خاصیت سعی در حاجت مؤمن باشد؛ چه به علم لدنّی می‏دانست که آن‏چه اتّفاق افتاد، اتّفاق خواهد افتاد. یا عذری داشت که نمی‏توانست در حاجت سائل سعی کند و همان عذر با سعی معارضه نمود و بر آن راجح آمد؛ زیرا که هرگز خلاف اولی از آن حضرت و غیر او از ائمه- صلوات اللَّه علیهم- سر نزد، و کلام حضرت امام حسن علیه السلام با این منافاتی ندارد؛ چه بنای آن بر معارضه سعی و اعتکاف است، بلکه بنابر وجه اوّل مبیّن مطلب است؛ چه مجالس و افعال و اقوال ایشان در حکم یک مجلس و یک فعل و یک قول است. (مترجم)