الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۷۱۳

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن ابن محبوب عن زيد الشحام قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۵۹۳ از زید شحام، گوید: شنیدم امام صادق (ع) می‏فرمود: هر که به داد برادر مؤمن گرفتار و تشنه‏کام خود برسد هنگامی که تاب از او رفته است و گرفتاری او را بر طرف کند و برای انجام شدن حاجتش به او کمک کند، خدای عز و جل بدین کار برای او ۷۲ رحمت از طرف خداوند بنویسد که نسبت به یکی از آنها برای او بشتابد و بدان کار و زندگی او را اصلاح کند و هفتاد و یک از آنها را برای او ذخیره سازد در برابر دلهره‏ها و هراسهای روز قیامت. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۲۸۵ امام صادق علیه السّلام فرمود: هر که از برادر مؤمن گرفتار تشنه کام خود هنگام بی‏تابیش فریادرسی کند و او را از گرفتاری نجات دهد و برای رسیدن بحاجتش او را یاری کند، خدای عز و جل بسبب آن عمل ۷۲ رحمت از جانب خود برایش نویسد، که یکی از آنها را بزودی (در دنیا) باو دهد و بسبب آن امر زندگیش‏ را اصلاح کند و ۷۱ رحمت دیگر را برای هراس و ترسهای روز قیامتش ذخیره کند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۰۱ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از ابن‏محبوب، از زید شحّام روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «کسی که فریادرسی کند برادر مؤمن خود را که اندوهناک و حسرت خورنده باشد در نزد مشقّت و رحمتی که‏ به او رسیده، و اندوه او را ببرد و او را بر برآوردن حاجتش یاری کند، خدای عز و جل به سبب آن از برایش هفتاد و دو رحمت واجب گرداند، و از جمله هفتاد و دو رحمت، یک رحمت را از برایش تعجیل ذخیره فرماید و در دنیا قرار دهد که امر زندگانی او را به آن اصلاح کند، و هفتاد و یک رحمت را از برایش ذخیره فرماید از برای فزع و هولی چند که در روز قیامت باشد».