الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۷۶۷

عنه عن علي بن الحكم عن ابان بن عثمان عن فضيل بن يسار قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۶۲۵ از فضیل بن یسار، گوید: به امام باقر (ع) گفتم: قول خدا عز و جل در قرآن، هر که نفسی را زنده دارد گویا همه مردم را زنده داشته است؟ فرمود: یعنی از سوختن و غرق شدن نجات دهد، گفتم: کسی که او را گمراهی به راه راست آورد؟ فرمود: این تأویل اعظم آیه است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۰۰ فضیل بن یسار گوید: بامام باقر علیه السّلام عرضکردم: خدای عز و جل در کتابش فرماید: «و هر که او را زنده کند گویا همه مردم را زنده کرده است» فرمود: یعنی او را از سوختن و غرق شدن نجات دهد، عرضکردم: کسی که او را از گمراهی بسوی هدایت برد چگونه است؟ فرمود: این تأویل اعظم آیه است (یعنی آیه شامل این معنی هم هست و این معنی مهمتر و عالیتر از معنی اولست). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۲۹ از او، از علی بن حکم، از ابان بن عثمان، از فضیل بن یسار روایت است که گفت: به خدمت امام محمد باقر علیه السلام عرض کردم که: چیست معنی قول خدای عز و جل که در کتاب خویش می‏فرماید: «وَ مَنْ أَحْیاها فَکَأَنَّما أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعاً»؟ حضرت فرمود: «یعنی از سوختن و غرق شدن او را نگاه دارد». عرض کردم که: هر که او را از ضلالت بیرون برد به سوی هدایت؟ حضرت فرمود که: «این تأویل اعظم آیه است که از هر تأویلی بزرگ‏تر است». محمد بن یحیی، از احمد و عبداللَّه پسران محمد بن عیسی، از علی بن حکم، از ابان مثل این را روایت کرده است.