حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابٌ فِي تَرْکِ دُعَاءِ النَّاس
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
عنه عن ابيه عن ابن ابي عمير عن محمد بن حمران عن محمد بن مسلم عن ابي عبد الله ع قال :
إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ إِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ خَيْراً نَكَتَ فِي قَلْبِهِ نُكْتَةً بَيْضَاءَ وَ فَتَحَ مَسَامِعَ قَلْبِهِ وَ وَكَّلَ بِهِ مَلَكاً يُسَدِّدُهُ وَ إِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ سُوءاً نَكَتَ فِي قَلْبِهِ نُكْتَةً سَوْدَاءَ وَ سَدَّ مَسَامِعَ قَلْبِهِ وَ وَكَّلَ بِهِ شَيْطَاناً يُضِلُّهُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۶۳۳
امام صادق (ع) فرمود: راستی که خدا عز و جل چون خیر بندهای را خواهد، در دلش نقطه سپیدی افکند و گوشهای دلش را بگشاید و به او فرشتهای گمارد که کمک به او دهد و چون برای بندهای بد خواهد، در دلش نقطه سیاهی افکند و گوشهای دلش را ببندد و به او شیطانی گمارد تا او را گمراه کند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۰۴
امام صادق علیه السّلام فرمود: هر گاه خدا خیر بندهئی را خواهد، در دلش نقطه سفیدی اندازد و گوشهای دلش را بگشاید، و بر او فرشتهئی گمارد که استوارش دارد، و هر گاه بد بندهئی را خواهد، در دلش نقطه سیاهی افکند و گوشهای دلش را ببندد و بر او شیطانی گمارد که گمراهش کند.
جمله معترضه- خدایا در این صبح زود که در ده «جا غرق» نشسته و این اخبار را ترجمه میکنم، و نسیم لطیف و هوای مطبوع مسخر اراده و فرمان ترا استشمام میکنم، میدانم تا اندازهئی باین بنده عاصی لطف و عنایت فرموده و مشمول رحمتم داشتهئی که بتفکر در این احادیث و اخباری که از بهترین سخنان بشر عمیقتر و روح افزاتر است موفقم فرمودهئی، اما نمیدانم مشمول آنچه مینویسم: «هر گاه خدا خیر بندهئی را خواهد ...» میباشم یا- نعوذ باللَّه- در جمله دوم داخلم، خدایا تو میدانی که اکنون دلم شکسته و چشمم تر است الهی کفی علمک عن المقال و کفی کرمک عن السؤال.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۳۵
از او، از پدرش، از ابنابیعمیر، از محمد بن حمران، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت است که فرمود: «به درستی که خدای- تعالی- هرگاه خوبی را به بندهای اراده کند ...» تا آخر آنچه در آن باب ذکر شد، با اختلافی در سند. «۲»
__________________________________________________
(۲). و در آنجا مذکور است که در دلش نشانهای را از نور پدید آورد و در اینجا مذکور است که در دلش نشانه سفیدی را پدید آورد. و در اینجا آیهای که در حدیث سابق است مذکور نیست و در آنجا مذکور است و تفاوتی غیر از این ندارند. و اگر کلینی رضی الله عنه این دو باب را یک باب مینمود و این همه احادیث را مکرّر نمیفرمود بهتر بود. (مترجم)