حدیث امام على (ع) درباره خمس در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ سَلَامَةِ الدِّين
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام على عليه السلام
سند
علي بن ابراهيم عن محمد بن عيسي بن عبيد عن ابي جميله قال قال ابو عبد الله ع :
كَانَ فِي وَصِيَّةِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع لِأَصْحَابِهِ اِعْلَمُوا أَنَ اَلْقُرْآنَ هُدَى اَللَّيْلِ وَ اَلنَّهَارِ وَ نُورُ اَللَّيْلِ اَلْمُظْلِمِ عَلَى مَا كَانَ مِنْ جَهْدٍ وَ فَاقَةٍ فَإِذَا حَضَرَتْ بَلِيَّةٌ فَاجْعَلُوا أَمْوَالَكُمْ دُونَ أَنْفُسِكُمْ وَ إِذَا نَزَلَتْ نَازِلَةٌ فَاجْعَلُوا أَنْفُسَكُمْ دُونَ دِينِكُمْ وَ اِعْلَمُوا أَنَّ اَلْهَالِكَ مَنْ هَلَكَ دِينُهُ وَ اَلْحَرِيبَ مَنْ حُرِبَ دِينُهُ أَلاَ وَ إِنَّهُ لاَ فَقْرَ بَعْدَ اَلْجَنَّةِ أَلاَ وَ إِنَّهُ لاَ غِنَى بَعْدَ اَلنَّارِ لاَ يُفَكُّ أَسِيرُهَا وَ لاَ يَبْرَأُ ضَرِيرُهَا
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۶۳۷
از امام صادق (ع) که در ضمن سفارش امیر المؤمنین (ع) به اصحاب خود فرموده است: بدانید که قرآن در شب و روز وسیله رهنمائی است و در شب تار با هر سختی و نیازی روشنی بخش است، چون بلائی رخ داد، مال خود را فدای جان کنید و چون ناگواری در رسد، جان خود را فدای دینِ خود کنید و بدانید هلاک شده کسی است که دینش از دستش برود و غارت زده کسی است که دینش را بردهاند، هلا پس از داشتن بهشت، فقری متصوّر نیست، هلا راستش این است که با دوزخ رفتن توانگری معنی ندارد که گرفتار بدان رهائی ندارد و نابینای بدان بهبود نگردد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۰۶
امام صادق علیه السلام فرمود: در ضمن سفارش امیر المؤمنین علیه السلام به اصحابش اینست:
بدانید که قرآن هدایت شب و روز است (یعنی در همه احوال و اوقات) و نور شب تاریکست، برای هر سختی و نیازی (راه نجات را در گرفتاری و بلا نشان دهد) پس چون بلائی فرا رسد، اموال خود را سپر جانتان سازید، و چون حادثهئی پیش آمد (که مربوط بامر دینست و جز با دادن جان مرتفع نشود) جان خود را فدای دینتان کنید، و بدانید که هلاک شده کسی است که دینش تباه شود و غارت زده کسی است که دینش را بربایند، همانا پس از رسیدن به بهشت نیازی نیست و بعد از دوزخ بینیازی نیست (هر که در دنیا عمل صالح کند و مستوجب بهشت گردد، فقیر و نیازمند نیست، هر چند دستنگ و گرفتار باشد و کسی که خود را مستوجب دوزخ سازد، بینیازی ندارد، هر چند ثروتمند و مرفه باشد) اسیر دوزخ آزاد نگردد و نابینایش بهبودی نیابد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۳۷
علی بن ابراهیم، از محمد بن عیسی بن عبید، از ابوجمیله روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «در وصیّت امیرالمؤمنین- صلوات اللَّه علیه- به اصحاب خویش این بود که: بدانید که قرآن باعث هدایت است در شب و روز. نور است از برای شب تار (که عبارت است از دل نادان یا دل تیره تباری [با] مشقّت و حاجتمندی) که میتابد بر آنچه واقع باشد از سختی و احتیاج. پس هرگاه بلیّه و مصیبتی وارد شود که دفع آن به مال ممکن باشد، مالهای خویش را پیش دارید و آن را بلاگردان جانهای خویش گردانید. و چون نازلهای فرود آید که دفع آن به مال ممکن نباشد، جانهای خویش را پیش دارید و آنها را بلاگردان دین و کیش خویش سازید. و بدانید که هالک کسی است که دینش هلاک و نابود شده باشد، و غارتزده آن است که دینش به غارت رفته باشد. و بدانید و آگاه باشید! که هیچ درویشی نیست بعد از بهشت و استحقاق آن، و هیچ بینیازی نیست بعد از دوزخ و مستوجب شدن آن؛ چرا که، بندی و اسیرِ آن رها نگردد، و بیمار نزار آن بِه نشود».