الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۱۴

عنه عن احمد بن محمد عن ابن محبوب عن جميل بن صالح عن ابي عبيده الحذا قال سمعت ابا جعفر ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۶۵۹ از ابی عبیده حذّاء، گوید: از امام باقر (ع) شنیدم می‏فرماید: به خدا دوست‏ترین یارانم نزد من پارساترین و داناترین آنها به دین و راز نگهدارترین آنها نسبت به حدیث ما و بدترین آنها نزد من در وضع و مبغوض‏تر آنها کسی است که چون بشنود حدیثی را، به ما نسبت دهند و از ما روایت کنند و دل‏پذیر او نیست از آن اظهار تنفّر کند و آن را منکر گردد و هر که پیرو آن باشد، او را کافر داند با اینکه نمی‏داند، شاید حدیث از ما باشد و به ما مستند باشد و به این سبب از ولایتِ ما بیرون رود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۱۷ مام باقر علیه السّلام میفرمود: بخدا که محبوبترین اصحابم نزد من پرهیزگارتر و فقیه‏تر و حدیث را نهان‏دارتر آنها است و بدترین و مبغوضترین اصحابم نزد من، کسی است که هر گاه حدیثی را شنود که بما نسبت دهند و از ما روایت کنند، آن را نپذیرید و بدش آید و انکار ورزد و هر که را بآن معتقد باشد تکفیر کند در صورتی که او نمیداند، شاید آن حدیث از ما صادر شده و بما منسوب باشد، و او بسبب انکارش از ولایت ما خارج شود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۵۵ از او، از احمد بن محمد، از ابن‏محبوب، از جمیل بن صالح، از ابوعبیده حذّاء روایت است که گفت: شنیدم از امام محمد باقر علیه السلام که می‏فرمود: «به خدا سوگند که دوست‏ترین اصحاب من در نزد من، پارساترین ایشان و دانشمندترین ایشان است، و آن است که حدیث ما را از همه ایشان بیشتر کتمان کند. و بدحال‏ترین ایشان در نزد من و کسی که او را از همه ایشان زشت‏تر می‏دارم، کسی است که چون حدیث را بشنود که به ما نسبت داده می‏شود و از ما روایت می‏شود، آن را قبول نکند و از آن درهم گرفته شود و آن را انکار نماید، و کسی را که به آن اعتقاد کرده تکفیر کند و به کفر نسبت دهد، با آنکه او نمی‏داند، شاید که آن حدیث از نزد ما باشد و به سوی ما سند باشد، و به این سبب از دوستی ما بیرون نباشد».