→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۲۵

حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر‏‏ بَابُ الْمُؤْمِنِ وَ عَلَامَاتِهِ وَ صِفَاتِه‏

کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام

سند
علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن محبوب عن جميل بن صالح عن عبد الله بن غالب عن ابي عبد الله ع قال :

يَنْبَغِي لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يَكُونَ فِيهِ ثَمَانُ خِصَالٍ وَقُورٌ عِنْدَ اَلْهَزَاهِزِ صَبُورٌ عِنْدَ اَلْبَلاَءِ شَكُورٌ عِنْدَ اَلرَّخَاءِ قَانِعٌ بِمَا رَزَقَهُ اَللَّهُ لاَ يَظْلِمُ اَلْأَعْدَاءَ وَ لاَ يَتَحَامَلُ لِلْأَصْدِقَاءِ بَدَنُهُ مِنْهُ فِي تَعَبٍ وَ اَلنَّاسُ مِنْهُ فِي رَاحَةٍ إِنَّ اَلْعِلْمَ‏ خَلِيلُ اَلْمُؤْمِنِ وَ اَلْحِلْمَ وَزِيرُهُ وَ اَلصَّبْرَ أَمِيرُ جُنُودِهِ وَ اَلرِّفْقَ أَخُوهُ وَ اَللِّينَ وَالِدُهُ‏

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۵ از امام صادق (ع) فرمود: شایسته است که مؤمن هشت خصلت داشته باشد: در پیشامدهای لرزاننده خوددار باشد، در موقع بلاء شکیبا باشد، در نعمت و فراوانی شکرگزار باشد، بدان چه خدا روزیش کرده قانع باشد، بر دشمنان خود ستم نکند، سرباز بر دوستان نباشد (به خاطر دوستان زیر بار گناه نرود، به خاطر دوستان پیش از توان خود باربر ندارد خ ل) تنِ خود را رنج دهد و مردم از او آسوده باشند، به راستی دوستِ جانی مؤمن است و بردباری وزیر او است و شکیبائی فرمانده لشکر او، نرمش برادر او است و خوش پذیرشی پدر او. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۲۵ امام صادق علیه السّلام فرمود: مؤمن را سزاوار است که دارای هشت صفت باشد: ۱- در گرفتاریهای سخت باوقار و سنگین باشد (خود را نبازد). ۲- هنگام بلا شکیبا باشد. ۳- در نعمت و آسایش سپاس‏گزار باشد. ۴- بآنچه خدا روزیش کرده قانع باشد. ۵- بدشمنان ستم نکند. ۶- بخاطر دوستان مرتکب گناه نشود [کاری را که نتواند بگردن نگیرد]. ۷- تنش از او در زحمت باشد. ۸- مردم از او در آسایش باشند. همانا دانش دوست مؤمن است و خویشتن داری وزیر او، و شکیبائی سر لشکرش، و رفق برادر و لین پدرش. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۷۱ علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابن‏محبوب، از جمیل بن صالح، از عبداللَّه بن غالب، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «سزاوار است مؤمن را که در او هشت خصلت باشد ...» تا آخر آن‏چه در باب بعد از باب نسبت اسلام گذشت.

راویان