الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۴۸

عنه عن محمد بن علي عن محمد بن سنان عن عيسي النهريري عن ابي عبد الله ع قال قال رسول الله ص :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۱ رسول خدا (ص) فرمود: هر که خدا را شناخت و بزرگوار دانست، دهانش را از سخن ببندد و شکمش را از خوراک، و خود را به روزه و عبادت فرسوده سازد، گفتند: یا رسول اللَّه، پدران و مادران ما قربانت، اینان اولیاء خدایند؟ فرمود: راستی که اولیاء خدا خموشی گیرند و خموشی آنها یاد خدا است، نگاه کنند و نگاهشان عبرت است، و سخن گویند و سخنشان حکمت است، در راه روند و راه رفتن آنها میان مردم برکت است، اگر نبود عمر مقدّری که بر ایشان نوشته شده، جانشان در کالبدشان بر جا نمی‏ماند از بیم عذاب و از شوق ثواب. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۳۳ رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله فرمود: هر که خدا را شناخت و بزرگ داشت، زبانش را از سخن بیهوده نگهدارد و شکمش را از خوراک زائد بر احتیاج باز دارد، و نفس خود را با روزه و قیام ریاضت دهد، اصحاب گفتند یا رسول اللَّه! پدران و مادران ما بفدایت، اینها اولیاء خدایند؟ فرمود: اولیاء خدا خاموشی‏ گزیدند و خاموشی آنها ذکر بود و نگریستند و نگاهشان عبرت بود و سخن گفتند و سخنشان حکمت بود، در میان مردم راه رفتند و راه رفتنشان برکت بود، اگر نبود که اجل و مرگشان (در روز معینی) نوشته شده بود، از ترس عذاب و شوق ثواب، روح آنها در پیکرشان قرار نمیگرفت. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۸۳ از او، از محمد بن علی، از محمد بن سنان، از عیسی نهریری، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت است که فرمود: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود که: هر که خدا را شناسد و او را تعظیم نماید، دهان خویش را از کلام، و شکم خویش را از طعام منع کند، و نفس خود را به روزه داشتن و به عبادت ایستادن، صاف و خالص گرداند. صحابه عرض کردند که: یا رسول اللَّه! پدران و مادران ما فدای تو باد! این گروه، دوستان خدایند؟ فرمود: به درستی که دوستان خدا خاموش شدند و خاموشی ایشان، ذکر بود، و نظر کردند و نظر ایشان، پند و عبرت بود، و سخن گفتند و سخن ایشان، حکمت بود، و راه رفتند و راه رفتن ایشان در میان مردمان، برکت بود. اگر اجل‏ها که برایشان نوشته شده، نمی‏بود، روح‏های ایشان در تن‏های ایشان قرار و آرام نمی‏گرفت، به جهت ترسیدن از عذاب و شوق داشتن به سوی ثواب».