الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۵۳

عنه عن ابيه عن عبد الله بن القاسم عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع قال قال امير المومنين ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۹ از امام صادق (ع) که امیر المؤمنین (ع) فرمود: راستی، اهل دین نشانه‏هائی دارند که بدان‏ها شناخته شوند: راستگوئی، امانت پردازی، پیمان نگهداری، خویش‏نوازی، مهرورزی با بی‏نوایان، کم دنبال کردنِ زنان- یا فرمود: کم آمیختن با زنان، بخشیدن خوبی، خوش خلقی، خوش رفتاری، پیروی از: علم و آنچه به خدای عز و جل نزدیک سازد. خوشا بر آنها و چه خوش سرانجامی، طوبی درختی است در بهشت، بیخ آن در خانه پیغمبر است، و مؤمنی نیست جز آنکه در خانه‏اش شاخه‏ای از آن است، چیزی دلش نخواهد جز آنکه برایش بیارد، و اگر سوار تندروی، صد سال در سایه آن برود، از آن بدر نرود، و اگر کلاغی از پائین آن به بالایش پرواز کند، بدان نرسد تا از پیری به زیر افتد، هلا در این نعمت رغبت کنید، به راستی که مؤمن: به خود مشغول است، و مردم از او در آسایشند، چون شب او را فرا گیرد، روی بر زمین نهد و برای خدا عز و جل با شریفترین اندامِ خود سجده کند، با آنکه او را آفریده در باره آزاد کردنش راز گوید، هلا چنین باشید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۳۶ امیر المؤمنین علیه السّلام فرمود: برای اهل دین علاماتی است که بدان شناخته شوند: راستگوئی و اداء امانت و وفای بپیمان و صله ارحام و ترحم بر ضعیفان و کم دنبال‏گیری از زنان- یا فرمود کم نزدیکی کردن با زنان- و بذل نیکی و حسن خلق و گشاده خلقی و پیروی از دانش و آنچه بخدای عز و جل نزدیک سازد، طوبی از آن اینهاست و چه سرانجام خوبی دارند، و طوبی درختی است در بهشت که ریشه‏اش در خانه پیغمبر ما محمد صلی اللَّه علیه و آله است و مؤمنی نیست جز آنکه شاخه‏ئی از آن درخت در خانه اوست، در دلش اشتهای هر چه پیدا شود، آن درخت برایش بیاورد، و اگر سواری با جدیت صد سال در سایه آن راه پیماید، از آن نگذرد، و اگر از پائینش کلاغی پرواز کند ببالایش نرسد، جز آنکه بعلت پیری بزیر افتد، در این نعمت رغبت کنید، همانا مؤمن بکار خود مشغولست و مردم از او در آسایشند، چون شب بر او پرده افکند، رخسارش را بگستراند و با اعضاء شریف بدنش برای خدای عز و جل سجده کند، و با خدائی که او را آفریده در باره آزادیش (از آتش دوزخ) مناجات کند، هان این گونه باشید. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۸۹ از او، از پدرش، از عبداللَّه بن قاسم، از ابوبصیر، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت است که فرمود: «امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود که: اهل دین را علامتی چند است که به آنها شناخته می‏شوند، و آن علامات، راستی در خبر است، و ادای امانت، و وفای به عهد، و پیمان و صله خویشان، و رحمت بر ضعیفان، و قلت مراقبه زنان که پُر پاپیِ [/ مواظب‏] ایشان نشود، [یا فرمود که: قلّت موافقت با زنان که پر برای ایشان عمل نکند،] و بخشیدن آن‏چه نیکو باشد، و خوش‏خلقی و وسعت خُلق (یعنی حوصله)، و پیروی کردن علم و آن‏چه موجب تقرّب و نزدیک گردانیدن باشد به سوی خدای عز و جل، نزدیک گردانیدنی به غایت، و طوبی برای ایشان است، و نیکویی بازگشت. و طوبی، درختی است در بهشت که اصل آن در خانه محمد صلی الله علیه و آله است، و هیچ مؤمنی نیست، مگر آنکه در خانه‏اش شاخی از آن درخت خواهد بود، و بر دلش خواهش چیزی خطور نکند، مگر آنکه آن درخت، آن را به نزدش آورد، و اگر سوارِ صاحب کوششی صد سال در سایه آن برود، از سایه آن بیرون نرود، و اگر کلاغی از زیر آن پرواز کند، به اعلای آن نرسد، تا آنکه از شدّت پیری فرو افتد؛ پس البتّه در این رغبت کنید، به درستی که مؤمن در کار نفس خود مشغول، (یا مؤمن کسی است که نفسش به کاری مشغول است)، و مردم از او در راحت و آسایش، و چون شب درآید و تاریکی آن او را فرو گیرد، روی خود را چون فرش بگستراند و از برای خدای عز و جل به مکارم [/ اعضای گرامی‏] بدن خویش سجده کند، و با کسی که او را آفریده، مناجات نماید، در باب رهانیدن گردنش از بند عذاب. آگاه باشید! که این چنین باید بود، پس همچنین باشید».