الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۶۲

علي بن محمد بن بندار عن ابراهيم بن اسحاق عن سهل بن الحارث عن الدلهاث مولي الرضا ع قال سمعت الرضا ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۵ امام رضا (ع) می‏فرمود: مؤمن، مؤمن نباشد تا سه خصلت داشته باشد: یک خصلت از پروردگارِ خودش، و یک خصلت از پیغمبرش، و یک خصلت از امامش، امّا خصلتی که از پروردگارِ او است: راز نگهداری است، خدا عزّوجل فرماید (۲۵- ۲۶ سوره جنّ): «غیبت دانست و بر غیبِ خود احدی را مطّلع نسازد جز رسولی را که بپسندد» و امّا سنّت و روش پیغمبرش: مدارا و سازگاری با مردم است، زیرا خدا عزّوجل به پیغمبرِ خود دستور داده که با مردم مدارا کند و فرموده است (۱۹۹ سوره اعراف): «گذشت را پیش گیر و به خوبی فرمان دِه» و امّا سنّت امامش صبر است و شکیبائی در حال تنگدستی و سخت حالی. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۳۹ امام رضا علیه السّلام میفرمود: مؤمن، مؤمن حقیقی نباشد مگر زمانی که سه خصلت و روش در او بوده باشد: روشی از پروردگارش و روشی از پیغمبرش و روشی از ولی و امامش، اما روش پروردگارش نگهداری راز خود است، خدای عز و جل فرماید: «خدا عالم بغیب است و کسی را برغیب خود آگاه نکند جز رسولی را که بپسندد، ۲۶ سوره ۷۲» و امام روش پیغمبرش خوشرفتاری با مردم است زیرا خدای عز و جل پیغمبرش صلی اللَّه علیه و آله را بخوشرفتاری با مردم دستور داده و فرموده است «گذشت را پیش گیر و به نیکی دستور ده، ۱۹۹ سوره ۷» و اما روش امامش صبر کردن در زمان تنگدستی و پریشان حالی است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۵۹۵ علی بن محمد بن بندار، از ابراهیم بن اسحاق، از سهل بن حارث، از دلهاث، غلام امام رضا علیه السلام روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام رضا علیه السلام که می‏فرمود: «مؤمن، مؤمن نباشد، تا آنکه سه خصلت در او باشد: یک سنّت و روش از پروردگارش، و یک طریقه از پیغمبر او، و یک طریقه از ولیّ او. امّا آن سنّت و طریقه‏ای که از پروردگار او است، آن است که راز خود را بپوشاند و به کسی نگوید. خدای عز و جل فرموده است که: «عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلی‏ غَیْبِهِ أَحَداً* إِلَّا مَنِ ارْتَضی‏ مِنْ رَسُولٍ» «۲»- که ترجمه آن گذشت-. و امّا سنّتی که از پیغمبر آن جناب است، مدارا کردن است با مردمان؛ زیرا که خدای عز و جل پیغمبر صلی الله علیه و آله خویش را به مدارا و نرمی کردن با مردم امر فرموده و فرموده که: «خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ» «۳»؛ یعنی: «فراگیر صفت عفو را، و امر کن مردم را به نیکویی گفتار و کردار، که در نظر شرع و عقل مستحسن باشد». و امّا سنّتی که از ولیّ او است، صبر کردن و شکیبایی ورزیدن است در سختی‏ها و آفت‏ها» (از تنگی و درویشی و بیماری و غیر آن). __________________________________________________ (۲). جن، ۲۶ و ۲۷. دانای نهان که کسی را بر نهان خود آگاه نمی‏کند، مگر فرستادگان پسندیده را. (۳). اعراف، ۱۹۹.