الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۷۴

عنه عن احمد بن محمد عن محمد بن خالد عن فضاله بن ايوب عن عمر بن ابان و سيف بن عميره عن فضيل بن يسار قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۶۵ از فضیل بن یسار، گوید: خدمت امام صادق (ع) رسیدم در یک حال بیماری آن حضرت که از بس او را لاغر کرده بود، جز سر او چیزی به جا نگذاشته بود، پس به من فرمود: ای فضیل! من بسیار شود که بگویم: بر مردی که این امر امامت را شناخته هیچ زیانی نیست که بر سر کوهی بماند تا بمیرد، ای فضیل بن یسار! به راستی مردم به راست و چپ راه زدند و ما و شیعیان ما به راه راست رهبری شدیم، ای فضیل بن یسار! راستی مؤمن اگر صبح کند و از مشرق تا مغرب از آن او باشد، همان برایش خوب است و اگر صبح کند و او را تیکه تیکه کنند، همان برایش خوب است، ای فضیل بن یسار! خدا با مؤمن نکند جز آنچه خیر او است، ای فضیل بن یسار! اگر دنیا نزد خدای عز و جل برابر بال مگسی ارزش داشت به دشمنِ خود از آن شربت آبی نمی‏داد، راستش این است که هر که همّت او متوجّه یک چیز است (که دین حق باشد) خدا کفایت کار او را می‏کند و هر کس همّت او متوجّه هر چیز است، خدا باک ندارد که در چه درّه‏ای نابود شود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۴۳ فضیل بن یسار گوید: خدمت امام صادق علیه السّلام رسیدم در مرضی که (او را لاغر و نحیف کرده بود و) جز سرش باقی نمانده بود «۱»، فرمود: ای فضیل! من بسیار میگویم: کسی را که خدا باین امر (تشیع) آشنا کرد، اگر بر سر کوهی باشد __________________________________________________ (۱) این جمله در لغت عرب در مورد لاغری زیاد گفته می‏شود. تا مرگش برسد زیانی نیست. ای فضیل بن یسار! مردم راه راست و چپ پیش گرفتند و ما و شیعیان ما به صراط مستقیم هدایت شدیم. ای فضیل بن یسار! اگر میان مشرق و مغرب (تمام دنیا) از آن مؤمن باشد خیر اوست و اگر اعضائش را تکه تکه کنند خیر او است. ای فضیل بن یسار! خدا نسبت بمؤمن جز خیر انجام ندهد. ای فضیل بن یسار! اگر دنیا نزد خدای عز و جل باندازه بال مگسی ارزش میداشت، شربت آبی از آن بدشمنش نمی‏آشامانید. ای فضیل بن یسار! کسی که هدف و همتش یک چیز (رضای خدا) باشد، خدا هدفش را کارگزاری کند، و کسی که همتش بهمه سو متوجه باشد، خدا باک ندارد که در چه دره‏ئی هلاک شود (یعنی خدا هدایت و توفیقش را از او برگیرد و او را بخود و هوای نفسش واگذارد تا در راه یکی از ادیان باطل جان سپارد). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۰۳ از او، از احمد بن محمد بن خالد، از فضالة بن ایّوب، از عمر بن ابان و سیف بن عمیره، از فضیل بن یسار روایت است که گفت: بر امام جعفر صادق علیه السلام داخل شدم در وقت بیماری که حضرت به آن مبتلی شده بود، و از او چیزی باقی نمانده بود، مگر سر مبارکش. پس فرمود که: «ای فضیل! به درستی که من بسیاری از اوقات می‏گویم که: باکی نیست بر مردی که خدا این امر را به او شناسانیده باشد، اگر در سر کوهی باشد، تا او را مرگ در رسد. ای فضیل، پسر یسار! به درستی که مردم راست و چپ را گرفتند و هر یک به راهی رفتند، و ما و شیعیان ما هدایت شدیم به راه راست. ای فضیل، پسر یسار! اگر مؤمن صبح کند و آن‏چه در میان مشرق و مغرب است مال او باشد، از برایش خیر باشد، و اگر صبح کند و اعضایش پاره‏پاره شده باشد، از برایش خیر باشد. ای فضیل، پسر یسار! به درستی که خدا با مؤمن کاری نمی‏کند، مگر آن‏چه از برایش خیر است. ای فضیل، پسر یسار! اگر دنیا در نزد خدا با بال پشّه‏ای برابری می‏نمود، از آن، شربت آبی به دشمن خویش نمی‏داد. ای فضیل، پسر یسار! به درستی که هر که قصد و همّتش یکی باشد، خدا آن قصد را از او کفایت می‏کند، و هر که همّتش در هر وادی جولان زند، خدا پروایی ندارد از آنکه او در هر وادی که باشد، هلاک گردد».