الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۸۹۲

عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن ابن محبوب عن عمرو بن شمر عن جابر عن ابي جعفر ع قال سمعته يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۷۹ از جابر، گوید: شنیدم امام باقر (ع) می‏فرمود: چون مؤمنی بمیرد، به اندازه افراد قبیله (ربیعه) و (مُضَر) شیطان بر همسایه‏های او متوجّه شوند، همه اینها در کار گمراه کردن او بودند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۵۰ امام باقر علیه السّلام میفرمود: هر گاه مؤمن بمیرد، بشماره ربیعه و مضر (که دو قبیله بزرگ عربند) شیاطین بر همسایگانش راه یابند و اینها بگمراهی او مشغول بوده‏اند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۱۳ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد، از ابن‏محبوب، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر علیه السلام که گفت: شنیدم از آن حضرت که می‏فرمود: «چون مؤمن بمیرد، رها شود بر همسایگانش از شیاطین، به شماره ربیعه و مضر، که به آن مؤمن مشغول بودند» (و ربیعه و مضر دو قبیله سنگین‏اند از عرب).