الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۹۱۵

عده من اصحابنا عن احمد بن ابي عبد الله عن نوح بن شعيب عن ابي داود المسترق رفعه قال قال ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۸۹ امام صادق (ع) فرمود: پیغمبر (ص) برای خوردن طعامی دعوت شد، و چون به منزلِ آن مردِ میزبان در آمد، دید مرغی بر سر دیواری تخم کرد و آن تخم بر سر میخی افتاد که در دیوار باغی بود و روی آن به جا ماند، نه‏ افتاد و نشکست، پیغمبر از آن در شگفت شد، آن مردِ میزبان گفت: شما از این تخم مرغ در شگفت شدید، سوگند بدان که تو را به راستی فرستاده من هرگز زیان و غمی ندیدم، فرمود: پیغمبر (ص) از جابر خاست و از خوراک او چیزی نخورد، فرمود: کسی که زیانی ندیده، خدا را بدو نیازی نیست. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۵۵ امام صادق علیه السّلام فرمود: پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله را برای طعام دعوت کردند، چون بمنزل مرد میزبان در آمد، مرغی را دید که روی دیوار تخم میگذاشت، سپس تخم مرغ افتاد و روی میخی قرار گرفت، نه بزمین افتاد و نه بشکست، پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله از آن منتظره در شگفت شد، مرد عرضکرد: از این تخم مرغ تعجب میکنی؟ سوگند بآن که ترا بحق مبعوث ساخته که من هرگز بلائی ندیده‏ام. رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله برخاست و غذای او را نخورد و فرمود: کسی که بلائی نبیند، خدا باو نیازی ندارد (لطف و توجهی ندارد) محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۲۳ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن ابی‏عبداللَّه، از نوح بن شعیب، از ابوداود مسترق که آن را مرفوع ساخته و گفته است که امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که: «پیغمبر صلی الله علیه و آله به سوی طعامی خوانده شد (یعنی کسی آن حضرت را تکلیف ضیافت کرد). و چون داخل منزل آن مرد شد، نظر فرمود به مرغ خانگی که در بالای دیواری نشسته بود، و دید که آن مرغ تخم کرد. پس آن تخم در عرض راه بر بالای میخی که در آن دیوار کوبیده بود فرود آمد، و بر روی آن میخ قرار گرفت و نیفتاد و نشکست. پس پیغمبر صلی الله علیه و آله از حال آن تخم تعجّب کرد. آن مرد به خدمت حضرت عرض کرد که: آیا از این تخم تعجّب فرمودی؟ پس سوگند به آن خدایی که تو را به حق به پیغمبری فرستاده، که هرگز به چیزی مصیبت زده نشده‏ام و نقصانی به من نرسیده؛ پس رسول خدا صلی الله علیه و آله برخاست و از طعامش هیچ نخورد و فرمود: کسی که مصیبتی به او نرسیده، خدا را در او حاجتی نیست» (یعنی از نظر عنایت خدا افتاده و هیچ مصرف ندارد).