الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۹۲۵

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن علي بن الحكم عن مالك بن عطيه عن يونس بن عمار قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۹۷ از یونس بن عمّار، گوید: به امام صادق (ع) گفتم: این دری که به چهره من عیان شده است پندارند خدا بنده‏ای را که به او حاجتی و توجّهی دارد بدان گرفتار نکند (آثاری که بر چهره او عیان شده پیسی بوده و محتمل است که خوره بوده است- از مجلسی ره). گوید: در پاسخ من فرمود: هر آینه مؤمنِ آل فرعون انگشت بریده بوده (از انگشتان خود چلاق بوده خ ل) و شیوه‏اش بوده که چنین می‏گفته و دستهای خود را دراز می‏کرد و می‏گفت: ای مردم! از رسولانِ خدا پیروی کنید، سپس به من فرمود: چون یک سوّم آخر شب شود، در آغاز آن وضوء ساز و برخیز نمازی را که می‏خواندی بخوان (یعنی نماز شبِ معمولی خود را) چون در سجده دوّم رکعت اوّل باشی، در حال بگو: ای علی ای عظیم ای رحمان و ای رحیم ای شنونده دعاها ای بخشنده خیرات، رحمت فرست بر محمد و آل محمد و به من خیرِ دنیا و آخرت را عطا کن آنچه را که تو خود اهل آنی، و بدیهای دنیا و آخرت را از من بگردان که تو خود اهل آنی و این درد را از من ببر (نام آن درد را به زبان آور) زیرا مرا خشمگین نموده و غمنده ساخته است. و بسیار در دعا اصرار کن، گوید: من هنوز به کوفه نرسیده بودم که خدا همه آن درد را از من به کلّی برد و بهبودی یافتم. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۵۸ یونس بن عمار (که گویا لکه‏های پیسی بچهره‏اش پیدا شده بود) گوید: بامام صادق علیه السّلام عرضکردم: در باره آنچه در چهره من پیدا شده، مردم گمان میکنند که خدا بنده‏ای را که باو توجهی دارد بآن مبتلا نکند. حضرت فرمود: بتحقیق که مؤمن آل فرعون انگشتانش چلاق بود، و با دو دستش اشاره میکرد و میگفت: «ای مردم از رسولان خدا پیروی کنید! سپس امام بمن فرمود: چون ثلث آخر شب فرا رسید، در آغاز آن وضو بگیر و بنمازی که میخوانی (نماز شب) برخیز، و چون در سجده دوم دو رکعت اول باشی، در حال سجده بگو. «ای علی، ای عظیم، ای رحمان، ای رحیم، ای شنونده دعاها، ای بخشنده خیرات، بر محمد و آل محمد رحمت فرست و از خیر دنیا و آخرت آنچه سزاوار بخشش تو است بما عطا کن! و از شر دنیا و آخرت آنچه سزاوار بخشش تو است از من بگردان، و این درد را از من دور کن- و نام درد را ذکر کن- که او مرا بخشم آورده و غمگین ساخته» و در دعا اصرار و پافشاری کن، یونس گوید: بکوفه نرسیدم بودم که خدا همه آنها را از من دور کرد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۲۷ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از علی بن حکم، از مالک بن عطیّه، از یونس بن عمّار روایت کرده است که گفت: به خدمت امام جعفر صادق عرض کردم که: این ناخوشی که در روی من پیدا شده است- یعنی لکّه پیسی-، مردم چنان می‏پندارند که خدا بنده‏ای را که از برایش در او حاجتی باشد، به آن مبتلی نگردانیده است. راوی می‏گویدکه: حضرت فرمود که: «مؤمن آل فرعون انگشتانش خشکیده و درهم کشیده بود، «۱» پس همچنین می‏گفت و دست‏های خویش را می‏کشید و می‏گفت: «یا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِینَ» «۲»؛ یعنی: ای گروه من! پیروی کنید فرستادگان حضرت عیسی علیه السلام را». «۳» یونس می‏گوید که: بعد از آن، حضرت علیه السلام به من فرمود که: «چون ثلث آخر از شب شود، در اوّل آن وضو بساز و بایست به سوی نمازی که آن را به جا می‏آوری (یعنی نماز شب) و چون در سجده آخر از دو رکعت اوّل باشی، بگو در حالتی که در سجده هستی که: یا عَلِیُّ یا عَظیمُ یا رَحْمنُ یا رَحیمُ یا سامِعَ الدَّعَواتِ یا مُعْطِیَ الْخَیْراتِ صَلِّ عَلی‏ مُحَمَّدٍ وَالِ مُحَمَّدٍ وَأَعْطِنی‏ مِنْ خَیْرِ الدُّنْیا وَالْاخِرَةِ ما أَنْتَ أَهْلُه وَأذْهِبْ عَنّی‏ هَذَا الْوَجَعَ، و آن درد را نام می‏بری: فَانَّهُ قَدْ غاظَنی‏ وَأَحْزَنَنی‏. و در دعا الحاح و اصرار کن». راوی می‏گوید که: به کوفه نرسیده بودم که خدا همه آن ناخوشی را از من برد و شفا یافتم. و ترجمه دعا این است که: «ای بلندمرتبه! و ای بزرگوار! ای بسیار بخشاینده! و ای مهربان! ای شنونده دعاها و اجابت‏کننده آنها! ای عطاکننده خوبی‏ها! رحمت فرست بر محمد و آل محمد، و عطا کن مرا از خوبی دنیا و آخرت، آن‏چه را که تو سزاوار عطای آنی، و بگردان از من از بدی دنیا و آخرت، آن‏چه را که تو سزاوار گردانیدن آنی، و ببر از من این درد را؛ زیرا که آن مرا به خشم آورده و مرا اندوهناک گردانیده است». «۴» باب در بیان فضل و افزونی نفرات مسلمانان‏ __________________________________________________ (۱). و ظاهر، صاحب یاسین است، چنان که در حدیث سابق گذشت، و آن‏چه بعد از این مذکور می‏شود، از قول‏صاحب یاسین است نه مؤمن آل فرعون. (مترجم) (۲). یس، ۲۰. (۳). یعنی حضرت شمعون و دو کس دیگر از حواریّان، که ایشان را صادقان و مصدقان می‏گفتند، و یا پولس و یوحنّا، و غیر از این در نام ایشان گفته‏اند. (مترجم) (۴). و در بعضی از نسخ کافی، به جای هذا الوجع، بهذا الوجع مکتوب است، و در معنی تفاوتی به هم نمی‏رسد، ولیکن در خواندن فرق می‏کند؛ زیرا که بنابر اوّل، باید وَ اذْهِبْ- به فتح همزه و سکون ذال و کسر هاء و فتح عین وجع- خوانده شود، و بنابر نسخه بدل، به فتح واو و سقوط همزه و سکون ذال و فتح هاء و کسر عین وجع است. (مترجم)