الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۹۶۸

عنه عن احمد بن محمد عن ابن محبوب عن ابي ايوب عن محمد بن مسلم عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۲۳ از امام باقر (ع)، فرمود: به راستی بنده از خدا حاجتی می‏خواهد و خدا در کارِ روا کردن حاجت او است زودتر یا دیرتر و آن بنده در این میان گناهی می‏کند و خدا تبارک و تعالی می‏فرماید به فرشته که: حاجتش را بر میاور و او را محروم ساز از آن، زیرا که متعرّض خشم من شد و مستحقّ حرمان از طرف من گردید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۷۳ امام باقر علیه السّلام میفرمود: همانا بنده از خدا حاجتی میخواهد که اقتضا دارد، زود یا دیر برآورده شود (زیرا حاجت مشروعست و شرایط دعا موجود) سپس آن بنده گناهی مرتکب می‏شود، و خدای عز و جل تبارک و تعالی بفرشته میفرماید: حاجتش را روا مکن و او را از آن محروم دارد: زیرا در معرض خشم من در آمد و سزاوار محرومیت من گشت. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۵۳ از او، از احمد بن محمد، از ابن‏محبوب، از ابوایّوب، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر علیه السلام روایت است که فرمود: «به درستی که بنده حاجتی را از خدا سؤال می‏کند، واز حالش روا شدن آن باشد تا زمانی نزدیک یا تا وقتی که دیر باشد. پس آن بنده گناهی می‏کند، و به این سبب خدای- تبارک و تعالی- به فرشته می‏فرماید که: حاجتش را روا مکن و او را از آن محروم گردان؛ زیرا که او خود را در معرض خشم من درآورده، و نومیدی را از من سزاوار شده».