الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۹۷۴

ابو علي الاشعري عن عيسي بن ايوب عن علي بن مهزيار عن القاسم بن عروه عن ابن بكير عن زراره عن ابي جعفر ع قال قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۲۷ از زراره، از امام باقر (ع)، فرمود: هیچ بنده‏ای نیست جز آنکه در دلش نقطه سفیدی است و هر گاه گناهی کند، در آن نقطه سیاهی برآید، اگر توبه کند، آن سیاهی برود و اگر دنبال گناه رود، سیاهی بیفزاید تا آنجا که همه سفیدی دل را فرو گیرد و چون آن سفیدی از سیاهی گناهان پوشیده شد، دیگر صاحب آن دل سیاه هرگز به خوبی و صلاح برنگردد و این است فرموده خدا عز و جل (۱۴ سوره مطفّفین) «نه هرگز بلکه رنگ سیاه بر دل آنها نقش کرده و آن کرداری که به دست خود کرده‏اند». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۷۵ امام باقر علیه السّلام فرمود: هر بنده‏ئی در دلش نقطه سفیدیست که چون گناهی کند، خال سیاهی در آن پیدا شود، سپس اگر توبه کند آن سیاهی برود، و اگر از گناه دنبال‏گیری کند، آن سیاهی بیفزاید تا روی سفیدی را بپوشاند، و چون سفیدی پوشیده شد، دیگر صاحب آن دل هرگز بخیر نگراید و همین است، گفتار خدای عز و جل: «نه چنین است، بلکه آنچه مرتکب شدند بر دلشان زنگاری بست، ۱۴ سوره ۸۳». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۵۷ ابوعلی اشعری، از عیسی بن ایّوب، از علی بن مهزیار، از قاسم بن عروه، از ابن‏بکیر، از زراره، از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «هیچ بنده‏ای نیست، مگر آنکه در دلش نکته و نشانه سفیدی هست؛ پس چون گناهی را مرتکب شود، در آن نشانه سفید، سیاهی بیرون آید و به هم رسد، و چون توبه کند، آن سیاهی برود، و اگر در گناهان مدّتی مدید بماند، آن سیاهی بیفزاید تا به مرتبه‏ای که آن سفیدی را بپوشاند، و چون سفیدی را بپوشد، صاحب آن دل هرگز به سوی خیر و خوبی برنگردد، و این است معنی قول خدای عز و جل: «کَلَّا بَلْ رانَ عَلی‏ قُلُوبِهِمْ ما کانُوا یَکْسِبُونَ» «۲»؛ یعنی: چنان نیست که مکذّبان می‏گویند؛ بلکه غلبه کرده و زنگ داده بر دل‏های ایشان، آن‏چه پیوسته می‏کردند» (یعنی دل‏های ایشان به سبب خبث اعتقاد و معاصی، زنگ گرفته و تاریک شده، و به این سبب معرفت حق و باطل از ایشان پوشیده گردیده است). __________________________________________________ (۲). مطففین، ۱۴.