الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۹۷۹

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد و علي بن ابراهيم عن ابيه جميعا عن ابن محبوب عن الهيثم بن واقد الجزري قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۲۹ می‏فرمود (ع) که: راستی خدا عز و جل یکی از پیغمبرانش را به قوم وی فرستاد و به او وحی کرد که به قومت بگو: راستش این است که اهل هیچ آبادی و هیچ مردمی که در اطاعتِ من به خوشی و فراوانی رسیده و از حالی که من دوست دارم به حالی که بد دارم منتقل شوند جز این نیست وضع آنان را از آنچه دوست دارند به وضعی که بد دارند برگردانم و اهل هر آبادی و هر خانه‏ای که در نافرمانی من به بد حالی و تنگدستی افتاده‏اند و از حالی که من بد دارم به حالی که دوست دارم بر گردند جز این نیست که من آنها را از حالی که بد دارند به وضعی که خوش دارند برگردانم، به آنها بگو که: رحمت من پیش است از خشمم، از رحمت من نومید مباشید، زیرا هیچ گناهی نزد من بزرگ‏تر از آن نیست که آن را بیامرزم، به آنها بگو: از راه عناد و لجبازی خود را در معرض خشم در نیاورند و دوستانم را خوار و سبک نشمارند، زیرا هنگام خشم مرا حمله‏هائی است که هیچ چیز از آفریده‏هایم در برابر آنها تابِ ایستادگی ندارند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۷۶ امام صادق علیه السّلام میفرمود: خدای عز و جل یکی از پیغمبرانش را بسوی قومش فرستاد و باو وحی فرمود که بقوت بگو: هر اهل قریه و مردمی که بروش اطاعت من باشند و در آن حال بآنها خوشی و فراوانی رسد و سپس از آنچه دوست دارم بدان چه ناپسند دارم (از اطاعتم بمعصیت) گرایند، آنها را از آنچه دوست دارند بآنچه ناخوش دارند (از خوشی بناخوشی) منتقل کنم. و هر اهل قریه و خاندانی که نافرمانیم کنند و بسختی افتند، سپس از آنچه ناپسند دارم بآنچه دوست دارم (از معصیت باطاعت) گرایند، آنها را از آنچه نمیخواهند بآنچه دوست دارند منتقل کنم. و نیز بآنها بگو: رحمت من بر خشم و غضبم پیش دارد، پس از رحمتم نومید میباشید، زیرا گناهی‏ __________________________________________________ (۱) عرم «بر وزن کتف» موشهائی که سد را سوراخ کردند و اقوالی دیگری هم در تفسیر آن گفته شده. را که می‏آمرزم نزد من بزرگ نمینماید، و بآنها بگو: با عناد و لجبازی در معرض خشم من نیایند، و دوستانم را سبک نشمارند، زیرا هنگام خشم هیبتهائی دارم که هیچ یک از مخلوقم تاب مقاومت آنها را ندارد محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۶۱ محمد بن یحیی روایت کرده است، از احمد بن محمد و علی بن ابراهیم، از پدرش و هر دو، از ابن‏محبوب، از هیثم بن واقد جزری که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «به درستی که خدای عز و جل پیغمبری از پیغمبران خویش را به سوی قومش مبعوث گردانید و به سوی او وحی فرمود که: به قوم خود بگو که: هیچ اهل ده و گروهی نبودند که بر طاعت و فرمانبرداری من بودند و در آن طاعت، زحمت و مشقّتی به ایشان رسید. پس از آن‏چه دوست می‏داشتم، منتقل شدند به سوی آن‏چه دشمن می‏داشتم،مگر آنکه ایشان را منتقل ساختم از آن‏چه دوست می‏داشتند، به سوی آن‏چه ناخوش می‏داشتند. و هیچ اهل ده و خاندانی نبودند که بر معصیت و نافرمانی من بوده باشند و در آن معصیت، ضرر و زحمتی به ایشان رسیده باشد، و از آن‏چه ناخوش می‏داشتم، منتقل شده باشند به سوی آن‏چه دوست می‏داشتم، مگر آنکه ایشان را منتقل ساخته‏ام از آن‏چه ناخوش می‏داشتند، به سوی آن‏چه دوست می‏داشتند، و به ایشان بگو که: رحمت من بر خشم من پیشی گرفته. پس باید که از رحمت من نومید نباشند؛ زیرا که گناهی که آن را می‏آمرزم، در نزد من بزرگ نمی‏نماید. و به ایشان بگو که: متعرّض خشم من نشوند و با من ستیزه نکنند، و به دوستان من استخفاف نکنند و ایشان را سبک و خوار ندارند؛ زیرا که مرا در هنگامی که غضب می‏کنم سطوت‏های چند است که چیزی از آفریدگان من تاب آن ندارد، و با آن مقاومت و برابری نمی‏تواند کرد».