حدیث امام رضا (ع) درباره برکت
روایت شده از امام رضا عليه السلام
سند
علي بن ابراهيم الهاشمي عن جده محمد بن الحسن بن محمد بن عبيد الله عن سليمان الجعفري عن الرضا ع قال :
أَوْحَى اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى نَبِيٍّ مِنَ اَلْأَنْبِيَاءِ إِذَا أُطِعْتُ رَضِيتُ وَ إِذَا رَضِيتُ بَارَكْتُ وَ لَيْسَ لِبَرَكَتِي نِهَايَةٌ وَ إِذَا عُصِيتُ غَضِبْتُ وَ إِذَا غَضِبْتُ لَعَنْتُ وَ لَعْنَتِي تَبْلُغُ اَلسَّابِعَ مِنَ اَلْوَرَى
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۳۱
از امام رضا (ع)، فرمود: خدا عز و جل به یکی از پیغمبرانش وحی کرد: هر گاه طاعت شوم، راضی گردم و هر گاه راضی گردم، برکت دهم و برای برکتِ من پایانی نیست و چون نافرمانی شوم خشم کنم و چون خشم کنم لعنت کنم و لعنتِ من تا هفت پشت برسد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۷۷
امام رضا علیه السّلام فرمود: خدای عز و جل بیکی از پیغمبران وحی فرمود که: هر گاه اطاعت شوم راضی گردم و چون راضی شوم برکت دهم و برکت من بیپایانست، و هر گاه نافرمانی شوم خشم گیرم، و چون خشم گیرم لعنت کنم و لعنت من تا هفت پشت برسد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۶۳
علی بن ابراهیم هاشمی، از جدّش محمد بن حسن بن محمد بن عبید اللَّه، از سلیمان جعفری، از حضرت امام رضا علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «خدای عز و جل به سوی پیغمبری از پیغمبران وحی فرمود که: چون فرمانبرداری شوم، خشنود میشوم، و چون خشنود شوم، برکت میدهم، و برکت مرا نهایت و آخرشدی نیست. و چون نافرمانی شوم، خشم میگیرم، و چون خشم گرفتم، لعنت میکنم، و لعنت من به هفتم از فرزندان ملعون میرسد». «۱»
__________________________________________________
(۱). یعنی با رضامندی به کردار پدر ملعون خویش، یا قصد مبالغه است، اگر این نوع مبالغات، بر آن جناب جایز باشد. (مترجم)