الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۹۸۷

عنه عن ابن محبوب قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۳۵ از ابن محبوب، گوید: یکی از اصحابِ ما به همراه من برای ابی الحسن (ع) نامه‏ای نوشت و از کبائر پرسید، که چیستند و چندند؟ در پاسخ نوشت: کبائر (که مورد سؤال است باید دانست) هر که از آنچه خدا بر آن به دوزخ و آتشِ جهنم تهدید کرده کناره کند بدکرداریهای او هر گاه مؤمن باشد جبران گردد و آن هفت گناه که موجب آتشند: ۱- قتل نفس ۲- ناسپاسی از پدر و مادر ۳- ربا خوردن ۴- تعرّب پس از هجرت ۵- متّهم کردن زنان پارسا به زنا ۶- خوردن مال یتیم ۷- گریز از جبهه جهاد .. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۷۹ ابن محبوب گوید: یکی از اصحاب نامه‏ئی نوشت و بمن داد که بحضرت ابو الحسن علیه السّلام دهم، در آن نامه پرسیده بود: کبائر چند تاست و چیست؟ حضرت نوشت: کبائر: کسی که از آنچه خدا بر آن بدوزخ تهدید کرده دوری کند، کردارهای بدش پوشیده می‏شود، اگر مؤمن باشد، و هفت گناهی که موجب دوزخ می‏شود: ۱- آدمکشی حرام (نه کشتن قاتل و مهاجم و مانند آن). ۲- آن نافرمانی پدر و مادر (بدرجه‏ای که عاق آنها شود). ۳- رباخواری. ۴- تعرب بعد از هجرت. ۵- متهم ساختن زنان پارسا بزنا. ۶- خوردن مال یتیم. ۷- فرار از جهاد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۶۷ از او، از ابن‏محبوب روایت است که گفت: بعضی از اصحاب ما عریضه‏ای به‏خدمت امام موسی‏کاظم علیه السلام نوشت و به من داد که به آن حضرت برسانم، و در آن نامه حضرت را از گناهان کبیره سؤال کرده بود که شماره آنها چند است و آنها چیست؟ حضرت در جواب نوشت که: «از گناهان کبیره سؤال کرده بودی. هر که اجتناب کند از آن‏چه خدا بر کردن آن وعده آتش فرموده، گناهان دیگر او را بیامرزد و از آن عفو فرماید، هرگاه آن گناه‏کار، مؤمن باشد. و هفت گناهی که البتّه باعث و موجب دخول جهنّم‏اند، کشتن نفس محرّم است که کسی به ناحق کسی را بکشد، و عقوق پدر و مادر، و خوردن ربا، و اعرابی شدن بعد از هجرت «۱»، و فحش گفتن به زن عفیفه (یعنی نسبت زنا به او دادن)، و خوردن مال یتیم (یعنی تصرّف در مال طفل بی‏پدر به غیر وجه شرعی)، و گریختن از جنگ واجب» (بیرون رفتن از لشکری که به جهاد دشمنان دین رفته باشند). __________________________________________________ (۱). و در نهایه [از ابن اثیر] مذکور است که تعرّب بعد از هجرت، آن است که بازگردد به سوی بادیه و با اعراب وبادیه‏نشینان بماند، بعد از آنکه هجرت نموده و مهاجر گردیده. و پیشتر بنا چنین بود که هر که بعد از هجرت به جای خود برمی‏گشت، او را چون مرتد حساب می‏کردند. (مترجم)