کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۳۹
از عبیدة بن زراره، گوید: از امام صادق (ع) از کبائر پرسیدم، در پاسخ فرمود: آنها در کتاب علی (ع) هفتند:
۱- کفر به خدا ۲- قتل نفس ۳- عقوق و ناسپاسی حقّ پدر ۴- خوردن ربا پس از علم به حرمتش ۵- خوردن مال یتیم به ناحق ۶- گریز از جبهه جهاد ۷- تعرّب پس از هجرت.
گوید: من گفتم: اینها بزرگترین معاصی هستند؟ فرمود:
آری، من گفتم: خوردنِ یک درهم مال یتیم به ناحق یا ترک نماز؟
فرمود: ترک نماز، گفتم: شما ترک نماز را از کبائر نشمردی؟
در پاسخ فرمود: آنکه نخست برایت گفتم: چه بود؟ گوید: گفتم:
کفر بود، فرمود: به راستی تارک الصلاة (بینماز) کافر است، یعنی بدون سبب و عذری.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۸۱
عبید بن زراره گوید: از امام صادق علیه السّلام راجع بکبائر پرسیدم، فرمود: آنها در کتاب علی علیه السّلام هفت است: ۱- کفر بخدا. ۲- آدم کشی. ۳- نافرمانی پدر و مادر. ۴- خوردن ربا بعد از دانستن. ۵- خوردن مال یتیم بناحق. ۶- فرار از جهاد. ۷- تعرب بعد از هجرت، عرضکردم: اینها بزرگترین گناهانند؟ فرمود: آری، عرضکردم: گناه خوردن یکدرهم از مال یتیم بناحق بزرگتر است یا ترک نماز؟ فرمود: ترک نماز، عرضکردم: شما که ترک نماز را از کبائر نشمردی؟
فرمود: نخستین چیزی که بتو گفتم چه بود؟ عرضکردم: کفر، فرمود: تارک نماز کافر است، یعنی بدون علت و عذر.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۶۹
علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابنابیعمیر، از عبدالرحمان بن حجّاج، از عبید بن زراره روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام را سؤال کردم از گناهان کبیره. فرمود که: «گناهان کبیره در کتاب علی علیه السلام هفت است: کافر شدن به خدا، و کشتن آدمی، و عقوق پدر و مادر، و خوردن ربا بعد از بیّنه، و خوردن مال یتیم از روی ستم، و گریختن از میان مجاهدین، و اعرابی شدن بعد از هجرت». راوی میگوید که: عرض کردم:
اینها از همه گناهان، بزرگتر است؟ فرمود: «آری». عرض کردم که: خوردن یک درم از مال یتیم از روی ستم، بزرگتر و گناهش بیشتر است یا نماز نکردن؟ فرمود: «نماز نکردن».
عرض کردم که: ترک نماز را از جمله گناهان کبیره نشمردی؟ فرمود که: «نخستین چیزی که به تو گفتم، چه چیز بود؟» راوی میگوید که: عرض کردم: کافر شدن به خدا. فرمود:
«تارک الصّلوة، کافر است»؛ یعنی بدون عذر و علّت «۲».
__________________________________________________
(۲). و ظاهر این است که این تفسیر از کلینی علیهم السلام باشد. (مترجم)