تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا کُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناکُمْ وَ اشْکُرُوا لِلَّهِ إِنْ کُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ (172)
ترجمه
اى آنچنان کسانيکه ايمان آورديد بخوريد از پاکيزهاى آنچه روزى کرديم شما را و شکر کنيد مر خداى را اگر هستيد که او را بندگى ميکنيد.
تفسير
شکر در مقابل نعمت و حليت آنست براى اهل ايمان و اگر راست ميگويند که خداوند ولى النعم و مخصوص بعبادت است و باين جهت پرستش مى- نمايند او را شکر هم بايد بنمايند بزبان و بصرف نعم الهى در آنچه خلق شده است براى آن زيرا عبادت تمام نميشود مگر بشکر و روايت شده است از پيغمبر (ص) که خدا ميفرمايد حکايت من و جن و انس شنيدنى است من خلق ميکنم غير مرا پرستش ميکنند من رزق ميدهم غير مرا شکر ميکنند.