با توجّه به اينکه در قيامت همه‌ى مردم محشور مى‌شوند، «وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً» «1» و آيه‌ى مورد بحث (83 نمل) مى‌فرمايد: از هر امّتى تنها گروهى را محشور مى‌کنيم، روشن مى‌شود که اين آيه مربوط به قيامت نيست، بلکه مربوط به رجعت است که قبل از قيامت گروهى زنده مى‌شوند.
در قرآن براى زنده شدن در دنيا، نمونه‌هايى آمده است، از جمله در سوره‌ى بقره مى‌خوانيم: خداوند به گروهى فرمان مردن داد، سپس آنان را زنده کرد؛ «فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ» «2» يا در جاى ديگر مى‌فرمايد: ما شما را بعد از مرگ در همين دنيا زنده کرديم؛ «بَعَثْناکُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِکُمْ» «3» و به حضرت عيسى عليه السلام مى‌فرمايد: تو با اذن من مرده‌ها را زنده از قبرها خارج مى‌کنى؛ «إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى بِإِذْنِي» «4» و درباره‌ى يکى از اولياى خدا مى‌فرمايد: او را براى صد سال ميرانديم و بعد از اين مدّت او را زنده کرديم؛ «فَأَماتَهُ اللَّهُ
«1». کهف، 47.
«2». بقره، 243.
«3». بقره، 56.
«4». مائده، 110.
جلد 6 - صفحه 461
مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ» «1» همچنين در روايات بسيارى نيز وارد شده است که قبل از قيامت، افرادى که در ايمان يا کفر برجستگى دارند، به اراده‌ى خداوند زنده مى‌شوند و با حاکميّت اهل حقّ، براى مدّتى زندگى مى‌کنند و سردمداران کفر، کيفر مى‌شوند.