تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ (89) مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ: هر که بيايد به نيکوئى از ايمان و توحيد و طاعت و خير و سعادت، فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها: پس او را ثواب و جزائى است بهتر از آن فعل نيکو، زيرا فانى دهد و باقى ستاند، و أدنى به أعلى عوض گيرد، و يکى به ده تا به هفتصد و يا بدون حساب بهره يابد. اکثر مفسرين برآنند که مراد به حسنه، کلمه طيبه «لا اله الا اللّه» است که مدار تمام اعمال صالحه مرضيه برآنست. در تفسير منهج از حضرت سيد سجاد عليه السّلام مروى است که مردى به جنگ روم رفت و او را عادت چنان بود که چون از اغيار خالى بودى خلوت نمودى، به آواز بلند گفتى: «لا اله الّا اللّه وحده لا شريک له» روزى در مرغزارى مى‌گذشت، اين کلمه را به آواز بلند گفتى، سوارى از رجال الغيب بيرون آمد پرسيد: چه گفتى؟ گفت: آنچه شنيدى. جواب داد: و اللّه آن کلمه‌اى است که حق تعالى فرموده‌ (مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها) «1». وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ‌: و ايشان که خصلت حسنه از آنها صادر شده از هول و ترس روز عظيم قيامت ايمنند. «1» منهج الصادقين چ اسلاميه 1346 ش. ج 7، ص 64. جلد 10 - صفحه 91