تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ تَرَى الْجِبالَ تَحْسَبُها جامِدَةً وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ کُلَّ شَيْ‌ءٍ إِنَّهُ خَبِيرٌ بِما تَفْعَلُونَ (88)
وَ تَرَى الْجِبالَ تَحْسَبُها جامِدَةً: و مى‌بينى اى بيننده کوهها را در آن روز گمان کنى و پندارى آن را بر جاى خود ايستاده، وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ: و حال آنکه آن کوهها مى‌رود و مى‌گذرد مانند رفتن ابر در سرعت؛ و آن حرکت، مدرک نشود، زيرا که اجرام بزرگ چون بر يک سمت حرکت کنند، حرکت آنها خوب ظاهر نشود، چنانچه در سير ابر مشاهده مى‌گردد. اين يکى از علامات قيامت است که کوهها از اماکن خود متلاشى و پراکنده مى‌گردد.
صُنْعَ اللَّهِ: صنعت و خلقت خداست ايجاد آسمان و زمين و شب و روز و غير آن از امور ممکنه.
«1» معالم الزّلفى، فصل چهارم، باب 126.
جلد 10 - صفحه 90
الَّذِي أَتْقَنَ کُلَّ شَيْ‌ءٍ: آن خدائى که محکم و استوار نمود و منتسق و منظم ساخت همه چيزها را و خلق فرمود آنها را بر وجهى که لايق و سزاوار و موافق حکمت و مصلحت باشد. إِنَّهُ خَبِيرٌ بِما تَفْعَلُونَ: بدرستى که خداى تعالى دانا و آگاهست به آنچه مى‌کنيد از طاعت و معصيت، و همه را به ظواهر و بواطن مى‌داند و بر وفق آن جزا خواهد داد.