تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّما أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ رَبَّ هذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِي حَرَّمَها وَ لَهُ کُلُّ شَيْ‌ءٍ وَ أُمِرْتُ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ (91)
بعد از بيان مبدء و معاد، به جهت قطع طمع کفار از ميل پيغمبر به کيش آنها فرمايد:
إِنَّما أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ: اينست و جز اين نيست که امر شده‌ام به اينکه پرستش کنم، رَبَّ هذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِي حَرَّمَها: پروردگار اين شهر را که مکه است، آن خدائى که به جهت شرافت و عظمت آن حرام گردانيد آن را از هر چه مستلزم هتک حرمت آنست، مانند مقاتله و قطع شجر و حشيش آن و صيد و تنفير حيوانات برّى، و
«1» شواهد التنزيل، ج 1، باب 117، روايت 583، ص 427- 426. حاکم حسکانى، کتاب «اثبات النفاق لأهل النصب و الشقاق» را در همين زمينه تأليف کرده است. رجوع شود: شواهد التنزيل، ج 1، ص 428، ذيل حديث 586.
«2» ينابيع المودة، (چ هشتم، 1385 هجرى) باب 42 ص 125.
جلد 10 - صفحه 93
منع کرد آن را از هجوم دشمنان.
فرمود حضرت صادق عليه السّلام: هر ظلمى که مرد به نفس خود نمايد در مکه از دزدى يا ظلم به کسى يا چيزى از ظلم، پس بدرستى که مى‌بينم آن را الحاد «1».
و شرافت مکه به مرتبه‌اى است که خداوند مستأصل ساخت هر که را قصد اهانت و بدى به مکه نمود مانند اصحاب فيل و تبّع و اهل شام که نصب منجنيق بر کوه ابو قبيس نمودند، خداوند ابرى ماند بال مرغ ظاهر ساخت، پس باريد بر آنها صاعقه و سوزانيد هفتاد نفر را که اطراف منجنيق بودند.
وَ لَهُ کُلُّ شَيْ‌ءٍ: و خاصه خداوند است هر چيزى، يعنى همه اشياء مملوک و مخلوق اويند، پس به حکمت بالغه هر چه را خواهد حلال نمايد و هر چه را خواهد حرام سازد. وَ أُمِرْتُ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ: و امر شده‌ام به آنکه باشم از تسليم شدگان امر الهى و منقاد فرمان سبحانى. اسلام، که عبارت از تسليم فرامين الهى است، عظمتش به مرتبه‌اى است که حضرت نبوى اشرف کائنات و مايه خلقت موجودات فرمايد: من مأمورم که از مسلمانان بوده باشم.