تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَنْ أَتْلُوَا الْقُرْآنَ فَمَنِ اهْتَدى فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَقُلْ إِنَّما أَنَا مِنَ الْمُنْذِرِينَ (92)
وَ أَنْ أَتْلُوَا الْقُرْآنَ: و امر شده‌ام اينکه تلاوت نمايم قرآن را و بر قرائت آن مواظبت نمايم تا حقايق آن بر من منکشف گردد. يا مداومت نمايم بر پيروى اوامر و نواهى آن. فَمَنِ اهْتَدى: پس هر که قبول نمايد هدايت را به سبب متابعت قرآن؛ فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ: پس اينست و جز اين نيست که هدايت يافته براى نفس
«1» وسائل الشّيعه، ج 9، باب 16 از ابواب مقدمات الطّواف و ما يتبعها، روايت 3، ص 341، بنقل از فروع کافى، من لا يحضره الفقيه و علل الشّرايع.
جلد 10 - صفحه 94
خود، يعنى منافع آن که نجات از مهالک دنيا و فيض به ثواب عقبى است عائد خود او گردد. وَ مَنْ ضَلَ: و هر که گمراه شود به سبب مخالفت قرآن، فَقُلْ إِنَّما أَنَا مِنَ الْمُنْذِرِينَ: پس بگو اى پيغمبر اينست و جز اين نيست بدرستى که من از ترسانندگانم بندگان را از عذاب الهى و اجبار در ايمان نمى‌نمايم بلکه بر من جز تبليغ رسالت و بيان فرامين قرآن چيزى نيست، پس وبال ضلالت که عقوبت دنيا و آخرت است به من نخواهد رسيد، پس به خود مخالف و گمراه باز گردد.
تنبيه: آيه شريفه آگاهى است براى امت به آنکه شأن پيغمبر، رساندن احکام قرآن و فرامين حضرت سبحان است به امت، پس هر که قبول نمايد آن احکام را به عمل کردن بر طبق آن کلّا و جزء نتيجه آن که هدايت و ارشاد و سعادت دنيا و نيل به ثواب و فيوضات عقبى است البته شامل حال او گردد. و هر که به سوء اختيار ترک کند قبول قرآن را و مخالفت نمايد از عمل به فرامين آن، هر آينه نتيجه آن که گمراهى از حق و خباثت و نکبت در دنيا و دچار وبال عذاب و عقوبت اخرى است، عايد او خواهد شد.