1- وعده‌هاى الهى تخلّف ندارد. در آيه‌ى هفتم خداوند وعده داد که نوزاد را به مادر برگرداند و در اين آيه مى‌خوانيم که او را برگرداند. «إِنَّا رَادُّوهُ إِلَيْکِ- فَرَدَدْناهُ إِلى أُمِّهِ»
2- نوزاد، نور چشم مادر است. «کَيْ تَقَرَّ عَيْنُها»
3- براى اهل حقّ، اهداف مهم است، نه عناوين. «فَرَدَدْناهُ إِلى أُمِّهِ» سرانجام، فرزند به آغوش مادر بازگشت گرچه اين بار، مادر به عنوان دايه استخدام شد؛ ولى عنوان مهم نيست، برگشتن نوزاد مهم است.
4- مادر به واسطه‌ى ارتباط عميق با فرزند، بيشترين نقش را در زندگى او دارد.
«إِلى أُمِّهِ» (در اين‌جا نامى از پدر موسى به ميان نيامده است.)
جلد 7 - صفحه 27
5- عاقبت، سختى‌ها بسر آمده و فراق به وصال خواهد انجاميد. «فَرَدَدْناهُ إِلى أُمِّهِ کَيْ تَقَرَّ عَيْنُها» (پس از مدّت‌ها نگرانى و غم، سرانجام خداوند، موسى را به مادر بازگرداند. «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً»)
6- اگر خداوند بخواهد، يک فرد، مايه‌ى اميد و نور چشم دو گروه مخالف (خاندان فرعون و خاندان موسى) مى‌شود. «قُرَّتُ عَيْنٍ لِي وَ لَکَ- تَقَرَّ عَيْنُها»
7- انبساط و شادى، حزن و اندوه، در بينايى انسان تأثير دارد. «تَقَرَّ عَيْنُها» چنانکه در آيه‌ى 84 سوره‌ى يوسف، مى‌خوانيم: دورى حضرت يوسف، باعث نابينايى حضرت يعقوب گرديد. «وَ ابْيَضَّتْ عَيْناهُ مِنَ الْحُزْنِ»
8- ايمان به خداوند داراى مراحل و درجاتى است. مادر موسى بانويى مؤمنه بود، «رَبَطْنا عَلى قَلْبِها لِتَکُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ» امّا يک مؤمن نيز بايد به مرحله‌ى يقين و علم عميق برسد. «لِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ»
9- فلسفه و دليل بعضى حوادث، درک حقّانيّت وعده‌هاى الهى است. «لِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ»
10- اکثر مردم ظاهربين هستند و درکى از اسرار حکيمانه ونقشه‌هاى مدبّرانه‌ى خداوند ندارند. «أَکْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ»