تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَرَدَدْناهُ إِلى أُمِّهِ کَيْ تَقَرَّ عَيْنُها وَ لا تَحْزَنَ وَ لِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ «13»
فَرَدَدْناهُ إِلى أُمِّهِ: پس باز گردانيديم موسى را به سوى مادرش، کَيْ تَقَرَّ عَيْنُها: تا روشن شود چشم او به فرزند، وَ لا تَحْزَنَ: و اندوهناک نشود به فراق، وَ لِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌ: و بايد بداند به علم مشاهده بدرستى که وعده خدا راست و درست است. وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ: و لکن بيشتر قبطيان نمى‌دانند و نمى‌دانستند که وعده الهى در هر چه دهد حق باشد و متشکک بودند در آن، به خلاف مادر موسى که آن را از روى اعتقاد مى‌دانست و در وقوع آن شک نداشته به جهت ايمان او و الهام سبحانى؛ يا عالم نبودند به آنکه غرض اصلى از اين ردّ، علم مادر او بود به اين و ما سواى آن بر سبيل اتّباع بود. يا آنکه بيشتر مردمان هر عصر
جلد 10 - صفحه 110
نمى‌دانند که وعده‌اى که خدا دهد البته راست و درست خواهد بود، زيرا بيشتر مردم روزگار، منکر وحدانيت و قدرت سبحانى مى‌باشند.
خلاصه موسى عليه السّلام در دامن مادر تربيت مى‌يافت تا از سن رضاع به فطام رسيدم و بعد به مرتبه رشد و کمال قوت رسيد.