اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَمّا وَرَدَ ماءَ مَديَن‌َ وَجَدَ عَلَيه‌ِ أُمَّةً مِن‌َ النّاس‌ِ يَسقُون‌َ وَ وَجَدَ مِن دُونِهِم‌ُ امرَأَتَين‌ِ تَذُودان‌ِ قال‌َ ما خَطبُکُما قالَتا لا نَسقِي حَتّي يُصدِرَ الرِّعاءُ وَ أَبُونا شَيخ‌ٌ کَبِيرٌ «23»
و چون وارد شد نزديک مدين که چاهي بود و اهل مدين مواشي خود را ميآوردند از آن چاه بتوسط دلو آب ميکشيدند و آنها را آب ميدادند.
مدين مرکز حضرت شعيب بود و طريق بين مصر و بيت المقدس بود و حضرت شعيب گفتند «هو إبن مکيد بن يشجره بن مدين» بوده و آن شهر را بنام جد آنها مدين نام نهادند لذا در قرآن مجيد تعبير باخوت ميفرمايد وَ إِلي مَديَن‌َ أَخاهُم شُعَيباً (اعراف آيه 85) که اخوت نسبي داشت با آنها و فعلا تعبير بمداين ميکنند و گفت حضرت شعيب يکي از دختران حضرت لوط را ازدواج نمود و بر دو قبيله مبعوث يکي اصحاب مدين و ديگر اصحاب ايکه و ايکه اسم يک درخت است که پيچيده بود و او را ميپرستيدند و حضرت شعيب عمر طولاني داشت که از زمان حضرت ابراهيم تا زمان موسي باقي بود و از بني اسرائيل بود و اصحاب مدين در مخالفت او بصيحه هلاک شدند و اصحاب ايکه بعذاب يوم الظله و حضرت شعيب را خطيب الانبياء نام
جلد 14 - صفحه 222
نهادند زيرا با بيانات روشن و مواعظ کافيه دعوت مي‌فرمود و طائفه شعيب بسيار محترم بودند که همين اهل مدين باو گفتند وَ لَو لا رَهطُک‌َ لَرَجَمناک‌َ (هود آيه 91) حضرت موسي وَ لَمّا وَرَدَ ماءَ مَديَن‌َ مشاهده کرد جمعيت زيادي با مواشي زيادي آمده‌اند بر سر چاهي آب مکشند و مواشي خود را آب ميدهند که:
وَجَدَ عَلَيه‌ِ أُمَّةً مِن‌َ النّاس‌ِ يَسقُون‌َ از براي امة اطلاقاتيست امة انبياء امم ماضيه کساني که پيغمبري بر آنها نازل شده و امت پيغمبر اسلام مسلمين الي يوم القيمه و بر حضرت ابراهيم هم اطلاق شده که ميفرمايد أُمَّةً قانِتاً لِلّه‌ِ (نحل آيه 120) و بر جمعيت زيادي هم اطلاق شده مثل همين آيه.
وَ وَجَدَ مِن دُونِهِم‌ُ امرَأَتَين‌ِ تَذُودان‌ِ قال‌َ ما خَطبُکُما قالَتا لا نَسقِي حَتّي يُصدِرَ الرِّعاءُ وَ أَبُونا شَيخ‌ٌ کَبِيرٌ و يافت موسي از غير آنها که سقايت ميکردند دو نفر زن را که ممنوع شده بودند از سقايت مواشي خود گفت شما دو نفر چه مقصد و منظوري داريد گفتند ما سقايت نميکنيم تا اينکه جماعت مواشي خود را سقايت نکنند و نروند و حال آنکه پدر ما پير مرد سال خورده‌ئيست:
اينکه دو زن دو دختران حضرت شعيب بودند و چون اينکه جماعت ايمان بشعيب نياورده بودند اعتنايي بدختران او نداشتند و آنها را راه نميدادند براي سقايت مواشي آنها تا موقعي که آنها بروند و کسي از آنها باقي نماند اينها بروند مشاهده کنيد که حضرت شعيب چه اندازه غريب بوده ميانه اينها که يک نفر مرد نداشته که روانه کند براي سقايت مواشي فقط اينکه دو دختر بايد بروند سقايت کنند.
تنبيه: اهل مدين کافر بودند و ايمان بشعيب نياورده بودند لکن مع ذلک بدختران شعيب اذيت و آزاري نميرسانيدند فقط براي سقايت مواشي آنها را راه نميدادند تا خود فارغ نشوند امان از امتي که ميگفتند ما مسلمانيم و پيغمبر اسلام را معترفيم و خود را خليفه اينکه پيغمبر ميدانيم فقط پيغمبر يک دختر بيش نداشت با او چه کردند تخته در بپهلويش زدند استخوان
جلد 14 - صفحه 223
پهلو را شکستند تازيانه ببدن مطهرش زدند که خون آلود شد غلاف شمشير ببازويش زدند که مثل بازوبند ورم کرد سيلي بصورتش زدند اثر گذاشت چشمش قرمز شد محسن او را سقط کردند فدک او را غصب کردند درب خانه‌اش را آتش زدند.
يک دختر از رسول الهي بجاي ماند || کي جا داشت اينهمه ظلم و ستم کنند