1- پاداش انسانها را سريع و بلافاصله بپردازيم. «فَجاءَتْهُ»
2- رفت وآمد زن در بيرون خانه بايد براساس حيا و عفّت باشد. «تَمْشِي عَلَى
جلد 7 - صفحه 39
اسْتِحْياءٍ» (حيا، از برجستهترين کمالات زن در قرآن مىباشد).
3- در دعوت، مرد از مرد و زن از زن دعوت کند. «إِنَّ أَبِي يَدْعُوکَ»
4- بدون دعوت، خود را ميهمان نکنيم. «إِنَّ أَبِي يَدْعُوکَ»
5- کسىکه از دامن طاغوت بگريزد، به خانهى پيامبر خدا ميهمان مىشود. «إِنَّ أَبِي يَدْعُوکَ»
6- غريب نوازى، از صفات بارز پيامبران الهى است. «يَدْعُوکَ»
7- براى خدمات مردم، ارزش قائل شويم. «لِيَجْزِيَکَ»
8- قصد قربت، با قدردانى ديگران منافاتى ندارد. «أَجْرَ ما سَقَيْتَ» (حضرت موسى کار را براى رضاى خدا انجام داد؛ ولى حضرت شعيب با پرداخت مزد از زحمات او تقدير کرد.)
9- حوادث را براى اهلخبره، تفسير و تحليل و بازگو کنيم. «قَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ»
10- عاقبت اهل ايمان، نجات و رستگارى است. «نَجَوْتَ»
11- دعاى انبيا، مستجاب است. «نَجَوْتَ» حضرت موسى ديروز دعا کرد: «رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ» «1»، امروز مىشنود: «لا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ»
12- با اولياى خدا بودن، يک نوع ايمنى و احساس امنيّت است. «نَجَوْتَ»