تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ ما کُنْتَ بِجانِبِ الْغَرْبِيِّ إِذْ قَضَيْنا إِلى‌ مُوسَى الْأَمْرَ وَ ما کُنْتَ مِنَ الشَّاهِدِينَ (44) بعد از آن بر سبيل تنبيه و تعجب فرمايد: وَ ما کُنْتَ بِجانِبِ الْغَرْبِيِ‌: و نبودى تو اى پيغمبر به طرف وادى غربى يا ناحيه طور که در جانب غربى و ميقات موسى عليه السّلام است، يعنى تو در کوه طور حاضر نبودى، إِذْ قَضَيْنا إِلى‌ مُوسَى الْأَمْرَ: زمانى را که حکم فرموديم‌ «1» تفسير ابو الفتوح رازى، چاپ اسلاميه، ج 8 ص 463. جلد 10 - صفحه 146 بسوى موسى وحى را، يعنى وقتى که وحى فرموديم بسوى او امرى را که اراده نموديم به او اعلام کنيم از رسالت و اوامر و نواهى و عهود. نزد بعضى مراد به امر وصف پيغمبر ما و تعريف اوست. وَ ما کُنْتَ مِنَ الشَّاهِدِينَ‌: و نبودى تو از گواهان بر امر ارسال او بسوى فرعونيان و غير آن از اوامر و نواهى يا وصف تو؛ يا حاضر نبودى و گواه نبودى بر کسانى که موسى عليه السّلام احضار کرده بود براى ميقات، يعنى آن هفتاد نفر که کلام الهى را شنيدند. مراد آيه شريفه دليلى است بر آنکه اخبار حضرت رسالت از اين قصه و واقعه کوه طور، اخبار است بر مغيباتى که اطلاع بر آن حاصل نشود مگر به وحى، و لذا استدلال نموده از آن بقوله: