تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَوْ لا أَنْ تُصِيبَهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَيَقُولُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولاً فَنَتَّبِعَ آياتِکَ وَ نَکُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (47) «1» عيون اخبار الرّضا عليه السّلام، ج 1، ص 222- 221، ادامه روايت 30. جلد 10 - صفحه 150 وَ لَوْ لا أَنْ تُصِيبَهُمْ مُصِيبَةٌ: و گر نه آن بودى که به ايشان رسيدى عقوبتى، بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ‌: به سبب آنچه پيش فرستاده دستهاى ايشان، يعنى به عملهاى قبيحه ايشان از شرک و کفر و ظلم و ساير معاصى. فَيَقُولُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا: اى پروردگار ما چرا نفرستادى بسوى ما پيغمبرى که فرمان به ما آوردى، فَنَتَّبِعَ آياتِکَ‌: پس پيروى کنيم آيات و احکام تو را و تصديق رسول تو را نمائيم، وَ نَکُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌: و بوديم از گرويدگان به تو و رسول تو (جواب «لو لا» اى اول که امتناعيه است محذوف باشد) يعنى اگر نه آنست که به وقت حلول عذاب حجت آوردندى که پيغمبرى به ما نيامد و ما را به حق دعوت نکرد، هر آينه به تعجيل، عذاب بر ايشان مى‌فرستاديم. پس به جهت قطع عذر ايشان و الزام حجت بر آنها، تو را به رسالت بر ايشان فرستاديم و عذاب را تأخير نموديم تا نزد نزول عذاب که واقعه بدر و غير آن، يا عذاب آخرت، حجتى و عذرى نداشته باشند.