تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ کَمْ أَهْلَکْنا مِنْ قَرْيَةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَها فَتِلْکَ مَساکِنُهُمْ لَمْ تُسْکَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلاَّ قَلِيلاً وَ کُنَّا نَحْنُ الْوارِثِينَ (58) بعد از آن بيان فرمايد که مى‌بايد امر به عکس باشد، يعنى سزاوار آنست که ايشان از حق تعالى ترسان باشند به سبب شرک و کفر: وَ کَمْ أَهْلَکْنا مِنْ قَرْيَةٍ: و چه بسيار هلاک فرموديم از اهل شهرها که حال آنها مانند حال شما بود در امن و سعه زندگانى مانند قوم عاد و ثمود و لوط، و به جهت غرور آنها به آن، بَطِرَتْ مَعِيشَتَها: بسيار شادى مى‌کردند و فرح تمام و خوشحالى مى‌نمودند به افراط و ناسپاسى در زندگانى خود، يعنى به وقت کثرت نعمت و راحت و فرط امنيت، بطر آنها زياده شده ياغى و طاغى شدند، چنانکه اهل مکه؛ وما آن طاغيان را هلاک نموديم و بلاد آنها را خراب و ويران ساختيم. فَتِلْکَ مَساکِنُهُمْ‌: پس آنست مسکنهاى ايشان که خالى از صاحب، و جلد 10 - صفحه 163 ضايع و ويران گشته و کفار مکه آن را مشاهده مى‌کنند در زمان مرور به آن وقت تجارت، زيرا ديار عاد در احقاف موضعى است ميان يمن و شام، و ديار ثمود به وادى قرى، و ديار لوط به سدوم است. لم تسکن من بعدهم الّا قليلا: ساکن نشدند بعد از هلاک ايشان مگر اندکى از رهگذران که روزى چند در آنجا باشند پس بروند و به آن خاک بگذرند. يا باقى نماند کسى که ساکن آن زمين شود مگر زمان اندک به جهت شآمت مساکن ايشان. وَ کُنَّا نَحْنُ الْوارِثِينَ‌: و هستيم ما ميراث برندگان آن مساکن بعد از اهالى آن، يعنى هيچکس نماند از ايشان که متصرف شود در ديار ايشان و ساير متصرفات ايشان، زيرا مائيم که باقى هستيم بعد از فناى همه مخلوقات که «و للّه ميراث السّموات و الارض». آيه شريفه آگاهى است مر ياغيان و طاغيان را که از مستى غفلت به هوش آيند.