تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما کانَ رَبُّکَ مُهْلِکَ الْقُرى حَتَّى يَبْعَثَ فِي أُمِّها رَسُولاً يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِنا وَ ما کُنَّا مُهْلِکِي الْقُرى إِلاَّ وَ أَهْلُها ظالِمُونَ (59)
وَ ما کانَ رَبُّکَ مُهْلِکَ الْقُرى: و نيست و نبوده باشد پروردگار تو هلاک کننده اهالى شهرها را، يعنى عادت اللّه جارى است بر آنکه در هيچ وقت هلاک نکند اهل هيچ شهرى را، حَتَّى يَبْعَثَ فِي أُمِّها رَسُولًا: تا اينکه مبعوث سازد در معظم آن شهرها و اصول آن بلاد، يعنى در ميان اهل سواد اعظم که مردمان زيرک و بافهمترند، فرستاده‌اى و پيغمبرى را که به حکم او سبحانه، يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِنا: بخواند بر ايشان آيات ما را براى الزام حجت و قطع معذرت، يا نباشد در حکم خدا و سابق قضاى او آنکه هلاک کند مردمان را در زمين تا آنکه مبعوث فرمايد در امّ القرى که مکه معظمه است رسولى که اسم او محمد صلّى اللّه عليه و آله خاتم الانبياء باشد. وَ ما کُنَّا مُهْلِکِي الْقُرى: و
جلد 10 - صفحه 164
نيستيم ما هلاک کننده، يعنى خراب نماينده شهرها را به عقوبت، إِلَّا وَ أَهْلُها ظالِمُونَ: مگر در حالتى که اهالى آن ستمکاران باشند بر نفس خود به تکذيب رسل و انکار حق و فرط عناد و طغيان.
تبصره: آيه شريفه دليل است بر تنزيه ذات اقدس سبحانى از ظلم، زيرا مضمون آيه آنکه خداوند، ظلمه را هلاک نفرمايد مگر که حجت بر ايشان لازم گرداند به فرستادن پيغمبران و تبليغ احکام و پند و نصيحت و وعد و وعيد و تکرار در آن به بيانات شافيه کافيه در آيات واضحه مبينه.