اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ فَمَن وَعَدناه‌ُ وَعداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيه‌ِ کَمَن مَتَّعناه‌ُ مَتاع‌َ الحَياةِ الدُّنيا ثُم‌َّ هُوَ يَوم‌َ القِيامَةِ مِن‌َ المُحضَرِين‌َ (61)
جلد 14 - صفحه 260
آيا پس کسي که ما وعده داده‌ايم او را وعده حسني پس او ملاقات ميکند وعده ما را مثل کسيست که اينکه چهار روزه دنيا متمتع ساختيم او را متاع زندگاني دنيا پس از آن او روز قيامت از کسانيست که او را حاضر ميکنند براي سؤال و جواب.
يعني بين اينکه دو چه اندازه فرق و تفاوت است اما متاع دنيوي با اينکه بقاء و ثبات ندارد مضار بسياري دارد يکي آنکه مشوب بآلام و اسقام است هر نوشي هزار نيش دارد و فکر و خيال و هم و غم و غصه دارد هم در دست آوردن و هم در نگاهداشتن حتي سلطنت که بالاترين لذائذ دنيويست يک شب بخيال راحت خواب ندارد که فرمود
«دار بالبلاء محفوفه و بالغدر موصوفه»
ديگر آنکه زحمت تحصيل او بسيار است چه اندازه خون دل خوردن دارد تا بدست بيايد در مقابل اينکه همه زحمت ارزش ندارد باصطلاح اينکه نان خوردن به سرزنش جان کندن نميارزد ديگر آنکه
«في حلالها حساب و في حرامها عقاب و في شبهاتها عتاب»
در حديث از حضرت رسالت است
«يؤتي بصاحب المال و يسئل عنه من اينکه اکتسبت و فيما انفقت و هل اديت شکره و لا يزال يسئل عنه»
أَ فَمَن وَعَدناه‌ُ وَعداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيه‌ِ و مسلما خلف وعده قبيح است و صدورش از خداوند محال است بخلاف وعيد که خلفش مانعي ندارد.
کَمَن مَتَّعناه‌ُ مَتاع‌َ الحَياةِ الدُّنيا که تا سفره چيده شود بر چيده ميشود.
ثُم‌َّ هُوَ يَوم‌َ القِيامَةِ مِن‌َ المُحضَرِين‌َ براي سؤال و جواب دنک و دينار.