تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَمَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَعَسى أَنْ يَکُونَ مِنَ الْمُفْلِحِينَ (67)
جلد 10 - صفحه 170
بعد از ذکر احوال کفار، بيان حال تائبان و ترغيب ايشان فرمايد به توبه، بعد از تخوف و تهديد:
فَأَمَّا مَنْ تابَ: پس اما آنکه توبه نمود از کفر و شرک و طغيان، وَ آمَنَ: و ايمان آورد به يگانگى خدا و رسول او، وَ عَمِلَ صالِحاً: و بجا آورد کارهاى شايسته از طاعات و عبادات و خيرات، فَعَسى أَنْ يَکُونَ مِنَ الْمُفْلِحِينَ:
پس اميد است که باشد از رستگاران و نجات يابندگان از وحشت و حيرت و عذاب قيامت، و در وقت سؤال از جواب فرو نمانند.
نکته: ذکر «عسى» با آنکه مؤمن تائب و صالح، مقطوع الفلاح است، به جهت آنست که ميان خوف و رجا باشد و به عمل صالح خود مغرور نشود. و ديگر آنکه ممکن است بعد از توبه و عمل صالح او، فعلى صادر شود که موجب عقوبت و هلاکت او گردد.