1- نظام حاکم بر هستى، از طرف خداوند است واگر بخواهد آن را به نظام ديگرى تبديل مىکند. إِنْ جَعَلَ اللَّهُ ...
2- قدرت خداوند نسبت به همهى پديدهها يکسان است. جَعَلَ ... اللَّيْلَ سَرْمَداً، جَعَلَ ... النَّهارَ سَرْمَداً
3- شب براى آسايش است و انسان نيازمند آسايش. «تَسْکُنُونَ فِيهِ»
4- افراد بىبصيرت، قابل توبيخ و سرزنش هستند. «أَ فَلا تُبْصِرُونَ»
5- شرک، معلول نداشتن بصيرت است. مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ ... أَ فَلا تُبْصِرُونَ
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 89